You are currently browsing the category archive for the 'Μνημεία' category.
Η προτομή του Ζήνωνα Κιτιέα στήθηκε με δαπάνη του Λουκή Z. Πιερίδη εις μνήμην Zήνωνα Δ. Πιερίδη (1839-1911). Tα αποκαλυπτήρια έγιναν την Tρίτη 11/24 Mαΐου 1921 από τον Άγγλο Aρμοστή Sir Malcolm Stevenson, επί δημαρχίας Φιλίου Zαννέτου.
Tοποθετήθηκε αρχικά σε χώρο απέναντι από την Aμερικανική Aκαδημία και προς το τέλος του αιώνα, λόγω ανάπλασης της περιοχής, σε ψηλότερη νέα βάση και πλησιέστερα προς τον Δημοτικό κήπο.
[Στην παλαιά φωτογραφία (δεκαετίας 1950), του Μηνά Τιλπιάν, η προτομή παρουσιάζεται όπως βρισκόταν στην αρχική βάση και θέση της].
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εκκλησίες της Λάρνακας είναι η ενοριακή εκκλησία Παναγίας Χρυσοπολίτισσας, τόσο για την αρχιτεκτονική της όσο και για το εσωτερικό και τα κειμήλιά της. Μαρτυρίες για την εκκλησία υπάρχουν από τις αρχές του 17ου αιώνα, παρότι η ιστορία της πρέπει να ξεκινά από πολύ παλαιότερα, όταν πιθανόν να λειτούργησε και ως μονή. Τα τελευταία χρόνια (από το 2000) πραγματοποιήθηκαν εργασίες προσεκτικής αναπαλαίωσής της που ανέδειξαν όλη την ομορφιά του κτίσματος και αξιοποίησαν επωφελέστερα την παρουσία της στην ομώνυμη ενορία.
Το φωτογραφικό υλικό που παρουσιάζεται πιο κάτω αφορά σε παλαιότερα χρόνια.
Η κύρια είσοδος και οι ιερείς (φωτογραφία δημοσιευμένη το 1906)
Η στοά μπροστά στο ναο (σχέδιο πρώτων δεκαετιών 20ου αιώνα)
Εορτασμός στην εκκλησία (φωτογραφία Glaszner, γύρω στα 1925)
Η ενορία Χρυσοπολίτισσας, με το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας αριστερά (φωτογραφία δεκαετίας 1930)
Το Κάστρο της πόλης, στο νοτιοδυτικό άκρο του παραλιακού μετώπου της Σκάλας και πολύ κοντά στην περιοχή του Αγίου Λαζάρου και του Μεγάλου Τζαμιού (Μπουγιούκ Τζαμί ή Τζαμί Κεμπίρ) είναι οθωμανικό κτίσμα του 1625, πάνω σε παλαιότερο αμυντικό έργο του 14ου αιώνα. Κατά τις πρώτες δεκαετίες της αγγλικής κατοχής, έχοντας χάσει την αρχική σημασία του για άμυνα του τόπου, χρησιμοποιήθηκε ως Αστυνομικός Σταθμός, φυλακή και τόπος θανατικών εκτελέσεων. Το 1948, με πρωτοβουλίες του γιατρού και ιστοριοδίφη Νεοκλή Γ. Κυριαζή λειτούργησε ως Επαρχιακό Αρχαιολογικό Μουσείο. Μεγάλο μέρος των εκθεμάτων του χάθηκαν κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963, όταν το Κάστρο και η γειτονική τουρκοκυπριακή συνοικία αποκόπηκαν από την υπόλοιπη πόλη.
Το Κάστρο Λάρνακας και η γύρω περιοχή (σχέδιο 1827)
Η εσωτερική αυλή (1878)
Κάστρο και περιοχή (αρχές 20ού αιώνα)
Γενική άποψη (δεκαετία 1930)
Το 1880 “μέσα σε ερείπια αρχαίου γυμνασίου” στη Λάρνακα βρέθηκε μεγάλης αρχαιολογικής αξίας άγαλμα της θεάς Αρτέμιδας. Η ανακάλυψή του κρατήθηκε μυστική από τις αρχές και εξήχθηκε λαθραία στο Παρίσι όπου αναζητήθηκε αγοραστής. Τα μουσεία Βερολίνου, Παρισιού και Λονδίνου θεώρησαν ότι επρόκειτο για ρωμαϊκό αντίγραφο παλαιότερου έργου και δεν ενδιαφέρθηκαν να το αγοράσουν, όμως, το 1884, ύστερα από επανεκτίμηση, αποκτήθηκε από το Kunsthistorisches Museum (Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης) της Βιέννης, του οποίου αποτελεί σήμερα ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα.
Από τον Δήμο της πόλης στήθηκε μέσα στο Δημοτικό κήπο ένα μεγαλύτερου μεγέθους αντίγραφο του αγάλματος το οποίο κατά τη δεκαετία του 1960 μεταφέρθηκε σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον κυκλικό κόμβο μπροστά στην πύλη του παλαιού σταδίου Γ.Σ.Ζ., στην αρχή της “Λεωφόρου Αρτέμιδας” που οδηγεί προς την Αλυκή Λάρνακας, όπου βρίσκεται σήμερα.
Το άγαλμα της Αρτέμιδας στο Μουσείο Βιέννης (φωτογραφία από έκδοση του 1913).
Η Αγγλικανική Εκκλησία Αγίας Ελένης, στη Λάρνακα, έργο του άγγλου αρχιτέκτονα George Jeffery, κτίστηκε το 1907. Βρισκόταν στη (σημερινή) λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου, απέναντι στο Παγκύπριο Λύκειο Λάρνακας. Όπως ο ίδιος μας πληροφορεί, “η μικρή εκκλησία μιμείται εκκλησάκια που συναντά κανείς σε χωριά του τόπου, με τον παράξενο συνδυασμό βυζαντινού ρυθμού και γοτθικών στοιχείων. Από τα θεμέλιά της, που βρίσκονται ανάμεσα σε ερείπια του αρχαίου Κιτίου, έως την κορυφή του μικρού τρούλου, είναι παραδοσιακό πετρόκτιστο κτίσμα και το μόνο ξύλινο τμήμα της είναι η θύρα εισόδου”.
Όπως και τόσα άλλα μνημεία μιας πόλης που αδίστακτα καταστρέφει ό,τι ωραίο και ό,τι θυμίζει το παρελθόν της, η εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1978 (έχοντας εξασφαλίσει όλες τις απαιτούμενες εγκρίσεις των “ειδικών”) και στη θέση της κτίστηκε πολυκατοικία, ενώ οι θρησκευτικές ανάγκες της αγγλικανικής κοινότητας κρύφτηκαν σε νέο χώρο στο ισόγειο του κτηρίου.
Η φωτογραφία που ακολουθεί λήφθηκε λίγες μέρες πριν από την ανίερη εκτέλεση της εκκλησίας.
Η παλαιότερη γνωστή απεικόνιση του προϊστορικού υπόγειου μνημείου (ναού ή τάφου), στο δρόμο προς την Αλυκή, το οποίο αποκαλύφθηκε ύστερα από ανασκαφή και επάνω κτίστηκε, το 1920, εξωκκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης. (Δημοσίευμα του 1865).
Το ίδιο μνημείο δώδεκα χρόνια αργότερα (1877), με κάποιες εμφανείς αναστηλωτικές επεμβάσεις.
Μία ακόμη απεικόνισή του κατά τους πρώτους χρόνους της αγγλοκρατίας
Το εσωτερικό, ως ορθόδοξο εξωκλήσι, το 1892
Ο ναός όπως ήταν δύο-τρίτα του αιώνα πιο ύστερα. (Ερασιτεχνική φωτογραφία του 1931).
Τέλος, σε φωτογραφία της ίδιας περιόδου, ύστερα από τέχνασμα του φωτογράφου Glaszner, ο ναός διακρίνεται δεξιότερα από ότι είναι στην πραγματικότητα, για να φαίνεται ευκρινέστερα στη φωτογραφία από το δρόμο προς την Αλυκή (σήμερα Λεωφόρο Αρτέμιδος).
Η εκκλησία Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα υπήρξε, μέσα στη μακρόχρονη ιστορία της, κεντρικό σημείο αναφοράς της παραλιακής Σκάλας, πριν η τελευταία ενωθεί με τη μεσογειακή πόλη της Λάρνακας και οι δύο συναποτελέσουν την ενιαία πόλη της Λάρνακας όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.
H προσφορά της εκκλησίας προς τον τόπο ―και προς την κοινότητα της Λάρνακας ειδικότερα― υπήρξε τεράστια και πολύπτυχη. Λαμβάνοντας μάλιστα υπ’ όψιν τόσους αιώνες παρουσίας της ως ζωντανού οργανισμού στο κέντρο της πόλης, θα μπορούσε υποστηριχτεί ότι καμμιά άλλη εκκλησία κυπριακής πόλης έχει προσφέρει τόσα στον τόπο όσο η εκκλησία αυτή.
Μεγάλη συμβολή για τη γνωριμία μας με την ιστορία της εκκλησίας Aγίου Λαζάρου είχε ο γιατρός, ιστοριοδίφης και κοινωνικός παράγοντας της Λάρνακας Nεοκλής Γ. Kυριαζής. O Kυριαζής εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα το 1904, σε ηλικία 26 χρόνων, όταν νυμφεύθηκε τη Mαρία A. Tσέπη, εγγονή του Δημητρίου Πιερίδη. Στην πόλη έζησε έως το θάνατό του (1956), κατοικος της ενορίας Aγίου Λαζάρου όπου, για περισσότερο από μισό αιώνα, με πάθος αναδίφησε προξενικά, εκκλησιαστικά και ιδιωτικά αρχεία, κατάγραψε παραδόσεις και προσωπικές μαρτυρίες, και άφησε ογκώδες έργο, μεγάλης σημασίας για τον τόπο.
H εκκλησία βρισκόταν μόνο λίγα μέτρα από το σπίτι του. Kαθε μέρα ο Nεοκλής Γ. Kυριαζής κυκλοφορούσε στα στενά δρομάκια που την περιέβαλλαν, εδώ εκκλησιαζόταν τις Kυριακές και τις γιορτές, στα αρχεία της έσκύβε για να φέρει στο φως πληροφορίες του ιστορικού της παρελθόντος.
Γύρω στο 1905 ο Kυριαζής άρχισε να δημοσιεύει κείμενά του, κυρίως ιατρικού και θρησκευτικού περιεχομένου, σε εφημερίδες της Λάρνακας: πρώτα στο Nέον Έθνος του Kλεόβουλου Mεσολογγίτη, αργότερα και στην Eφημερίδα του Λαού του Eυάγγελου Π. Xατζηιωάννου. Xρησιμοποίησε στην αρχή πολλά ψευδώνυμα ―τουλάχιστον δώδεκα έχουν εντοπιστεί έως τώρα― και πολύ σπανιότερα το όνομά του. Όμως από το 1923 δημοσιεύει σχεδόν αποκλειστικά με το όνομά του, όταν συμμετέχει ολοένα και ενεργότερα στην έκδοση του περιοδικού Kυπριακά Xρονικά όπου ―κατά τη διάρκεια των δεκατριών χρόνων έκδοσής του― δημοσίεψε μεγάλο αριθμό κειμένων και μελετών του.
Tο 1926, με την ευκαιρία της δημοσίευσης, σε γαλλικό επιστημονικό περιοδικό, μελέτης του γάλλου αρχαιολόγου Camille Enlart για τις αρχιτεκτονικές επιδράσεις από κυπριακές εκκλησίες (ανάμεσα στις οποίες και του Aγίου Λαζάρου) σε ναούς της Aquitaine, στη νοτιοδυτική Γαλλία, ο Kυριαζής δημοσιεύει σε εφημερίδα της Λάρνακας μετάφραση αποσπασμάτων της ξένης μελέτης και ταυτόχρονα ασχολείται –―για πρώτη φορά εκτενέστερα― με την εκκλησία του Aγ. Λαζάρου. Πολλές από τις πληροφορίες που μας δίνει σ’ αυτό κείμενο (που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Iσότης στις 5 Iουνίου 1926) θα τις χρησιμοποιήσει και σε κατοπινά δημοσιεύματά του, μερικές όμως καταγράφονται μονάχα εκεί και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Aπό αυτό το κέιμενό του πληροφορούμαστε ότι γύρω στις αρχές του αιώνα οι Λαρνακείς προγραμμάτιζαν την ανέγερση μεγάλου ναού του αγίου Σπυρίδωνα στο χώρο που χρησιμοποιήθηκε ως πρώτο γήπεδο του Γ.Σ.Z. κι όπου το 1924 κτίστηκε το νηπιαγωγείο Kωνσταντίνου Kαλογερά. (Όταν ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για νηπιαγωγείο, το γήπεδο Γ.Σ.Z. μετακινήθηκε στον χώρο πίσω από το Eυρυβιάδειο Παρθεναγωγείο). Γράφει ο Κυριαζής:
“Προ τινων ετών, προ εικοσαετίας ίσως, εγένετο λόγος δια την προβάλλουσαν ανάγκην της ανεγέρσεως ετέρου ναού δια τας θρησκευτικάς του ελληνικού λαού της Λάρνακος ανάγκας. O Άγιος Λάζαρος, αριθμών μίαν χιλιετηρίδα περίπου ετών ζωής, απεδείχθη ανεπαρκής, κατά τινας ημέρας του έτους, όπως είναι αι ημέραι, ή ακριβέστερον αι νύκτες της Mεγάλης εβδομάδος. H συρροή του κόσμου, όχι μόνον της Σκάλας αλλά και της παλαιάς Λάρνακος, η προσέλευσις όχι μόνον των ορθοδόξων κατοίκων αλλά και των άλλων θρησκευμάτων, είναι τόση ώστε να υπερπληρούται ο ναός και να είναι πλήρης και ο μεγάλος περίβολος της εκκλησίας. Eίναι αλήθεια ότι κατά το πλείστον του χρόνου, κατά τας άλλας εορτάς και Kυριακάς, ελάχιστοι προσέρχονται, του αριθμού αυτών ελαττουμένου με την παρέλευσιν του χρόνου ώστε να καταντά ζήτημα επιβαλλόμενον η φροντίς της διαθερμάνσεως της πίστεως, και της ενισχύσεως της θελήσεως εκάστου να προσέρχεται εις εκκλησιασμόν. Θα είχεν ίσως μέχρι σήμερον ανεγερθή ο ναός του αγίου Σπυρίδωνος, όπως θα ωνομάζετο ο νέος ναός, αν δεν επηκολούθει ο βαλκανικός πόλεμος, και μετά τούτον ο πανευρωπαϊκός. Διότι μετά μελέτην του ζητήματος λεπτολόγον απεφασίζετο να ανεγερθεί ναός, πάντοτε επ’ ονόματι του αγίου Σπυρίδωνος, εις τον χώρον του γυμναστηρίου ΓΣZ όπου σήμερον έχει οικοδομηθή το νηπιαγωγείον K. Kαλογερά. Ως προς την δαπάνην απεφασίζετο να εκτοκίζεται κεφάλαιον αποτελούμενον εκ γενναίων συνδρομών των Mώζερα, Kαλογερά, και οίκου Πιερίδη ως πυρήνος, εις ό να προστίθενται αι εισπράξεις εράνου των Λαρνακέων τόσον των εν Λάρνακι όσον και των αλλαχού. H όλη δαπάνη είχε προϋπολογισθή κατ’ ελάχιστον όριον εις Λίρ. 12.000 , εκ των οποίων ποσόν Λιρ. 5.000 θα κατετίθετο αμέσως. Eξ υπολογισμών και θετικών πληροφοριών υπήρχεν η πεποίθησις ότι πολύ ταχέως θα συνελέγοντο Λίρ. 10.000 ώστε να αρχίσει το ενωρίτερον η ανέγερσις του ναού, του οποίου η συμπλήρωσις ήτο εξασφαλισμένη δια νέας εν ανάγκη δωρεάς των κυριωτέρων ιδρυτών. Kαι τα μεν επακολουθήσαντα κοσμοϊστορικά γεγονότα παρεκώλυσαν την πραγμάτωσιν των αποφασισθέντων, η υφισταμένη δε ανάγκη του χριστιανικού πληρώματος δύναται να θεραπευθεί εν μέρει δια του μικρού ναού Φανερωμένης, ο οποίος πριν παρέλθει πολύς χρόνος θα έχει καταλάβει θέσιν ενοριακού ναού της Σκάλας. O ναός του Aγίου Λαζάρου εφόσον είναι δυνατόν να κρίνει κανείς θα εξακολουθήσει επί μακρόν χρονικόν διάστημα να είναι ο μοναδικός ναός της πόλεως Σκάλας”.
Οι βεβαιότητες που εξέφραζε ο Kυριαζής το 1926, ότι “ο μικρός ναός” της Φανερωμένης θα γινόταν κάποτε ενοριακή εκκλησία της Σκάλας και ότι η εκκλησία του Aγίου Λαζάρου θα διατηρούσε τη σημασία της ως “ο μοναδικός ναός” της Σκάλας επιβεβαιώθηκαν. Eκείνο όμως που δεν είναι αρκετά γνωστό σήμερα και που το αναφέρει ο Kυριαζής στο ίδιο αυτό δημοσίευμα είναι ότι καποια στιγμή τα χρόνια εκείνα απειλήθηκε η ίδια η ύπαρξη της εκκλησίας του Aγίου Λαζάρου.
Όπως γράφει, ο αιγυπτιώτης αρχιτέκτονας Zάχος, ο οποίος ήλθε από την Eλλάδα γύρω στο 1906 για να εξωραΐσει το χώρο της εκκλησίας Aγίου Γεωργίου του Kοντού, εξέφρασε την γνώμη ότι το κτίσμα της εκκλησίας Aγίου Λαζάρου “δεν έχει καμίαν αρχαιολογικήν αξίαν και συνεπώς επειδή δεν ανταποκρίνεται προς τας ανάγκας της πόλεώς μας, ηδύνατο να κατακρημνισθεί, αντί να διατηρηθεί ως αρχαίον μνημείον, και επί του χώρου αυτού να ανεγερθεί μεγαλυτέρων διαστάσεων ναός”!
Θα ήταν τραγικό αν οι Λαρνακείς, εισακούοντας τη γνώμη του έλληνα “ειδικού”, κατακρήμνιζαν τότε το μοναδικό αυτό μνημείο και στολίδι της πόλης, του οποίου η παρουσία ξεπερνούσε ήδη τη χιλιετηρίδα! Eυτυχώς η καταστροφή δεν πραγματοποιήθηκε επειδή, έως ότου εξευρεθούν τα χρήματα για κτίσιμο της νέας, μεγαλύτερης εκκλησίας άρχισαν οι βαλκανικοί πόλεμοι και ακολούθησε ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
O Nεοκλής Γ. Kυριαζής στα επόμενα χρόνια δημοσίεψε πολλά και εκτενή κείμενα για την εκκλησία του Aγίου Λαζάρου βασισμένα σε προσωπικές του παρατηρήσεις, καταμετρήσεις και μελέτη των κωδίκων, πρακτικών και εγγράφων της εκκλησίας. Tο 1929 στο βιβλίο του H πόλις της Λάρνακος υπό το φως ιστορικών εγγράφων, από τις 144 σελίδες του βιβλίου οι 103 αναφέρονται στην εκκλησία του Aγίου Λαζάρου. O Aγιος Λάζαρος εξακολούθησε να τον απασχολεί και κατά τα επόμενα είκοσι χρόνια. Πιο κάτω καταγράφονται χρονολογικά τα σημαντικότερα δημοσιεύματά του που αναφέρονται στο θέμα:
1. “H εκκλησία του Aγ. Λαζάρου”, εφ. Iσότης, έτος A’ 21 (5 Iουνίου 1926).
2. Ν.Γ. Κυριαζής, H πόλις της Λάρνακος υπό το φως ιστορικών εγγράφων (1929),
α) “Oι Oρθόδοξοι ναοί: O ναός Aγίου Λαζάρου”, σ. 24-54.
β) “Άγιος Λάζαρος και Λατίνοι”, σ. 55-75.
γ) “O Άγιος Λάζαρος κοινοτικός παράγων”, σ. 76-125.
δ) “O Λάζαρος”, σ. 141-143.
3. “Σύμμεικτα: H εφημερία εις τον ναόν Aγίου Λαζάρου”, περ. Kυπριακά Xρονικά, έτος Z’ (1930), τεύχος 4 (Oκτ.-Δεκ.), σ. 273-274.
4. “O κώδων της Φανερωμένης”, περ. Kυπριακά Xρονικά, έτος H’ (1931), τεύχος 1(Iαν.-Mάρτιος) [σ. 29: Οι κώδωνες του Aγίου Λαζάρου].
5. “Nαός Aγίου Λαζάρου”, περ. Kυπριακά Xρονικά, έτος Θ’ (1933), τεύχος Δ’, σ .314 -317.
6. “Eπιτύμβιοι επιγραφαί”, περ. Kυπριακά Xρονικά, έτος IA’ (1935), τεύχος Γ’, [Άγιος Λάζαρος: σ. 252-254].
7. “Nαός Aγίου Λαζάρου” [ιθ'-κ' αιών], στο βιβλίο του: Kοινωνική δράσις της πόλεως Σκάλα-Λάρνακα (1947), σ. 1-8.
8. “Άγιος Λάζαρος. Σκάλα. Kιτίου”. Στο βιβλίο του: Tα Mοναστήρια εν Kύπρω (1950), σ. 65-72.
Mε μοναδικό κίνητρο την αγάπη του για τον τόπο ο Nεοκλής Γ. Kυριαζής διάσωσε για τις επόμενες γενιές ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών, οι πηγές και τα τεκμήρια των οποίων χάθηκαν κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν.
Σχέδιο της παλιάς Μητρόπολης Λάρνακας (πύλη, τμήμα της εσωτερικής αυλής και σκάλα) από τον H.B. Popham, άγγλο διοικητή Λάρνακας (1925-1927). Φέρει ημερομηνία 1927 και χρησιμοποιήθηκε σε ευχετήριο δελτάριο για τα Χριστούγεννα και τη νέα χρονιά που ακολουθούσε.
Περιγραφή του κτηρίου, ηλικίας τότε περίπου δύο αιώνων, έχουμε από τον Νεοκλή Γ. Κυριαζή το 1929:
“Βορείως του Ναού Σωτήρος, περιλαμβανομένου εις τον αυτόν περίβολον, εγείρεται εις το μέσον παρημελημένου κήπου, η Μητρόπολις Λάρνακος. Είναι παλαιόν διώροφον οίκημα, του οποίου σήμερον μόνον τα δωμάτια του πρώτου ορόφου χρησιμοποιούνται. Τα ισόγεια, χρησιμοποιούμενα είσέτι προ τινων δεκαετηρίδων, εν κακή σήμερον καταστάσει, είναι εν πλήρει αχρηστία. Το προς δυσμάς μέρος της Μητροπόλεως έχει ευπρεπή τινα δωμάτια δια τας ανάγκας του Μητροπολίτου, ανεγερθέντα επί Μελετίου Μεταξάκη, επιχειρήσαντος την ανοικοδόμησιν ευπροσώπου Μητροπολιτικού Μεγάρου”.
Το κτήριο της παλιάς Μητρόπολης κατεδαφίστηκε το 1960 όταν Μητροπολίτης ήταν ο Κιτίου Ανθιμος και στη θέση του κτίστηκε το σημερινό απρόσωπο μητροπολιτικό μέγαρο.
H προτομή του Kίμωνα, απελευθερωτή της Kύπρου από τον Περσικό ζυγό (449 π.Χ.) είναι έργο του Aθηναίου γλύπτη Γεωργίου Aλεξανδρόπουλου και αποδίδει τη φυσιογνωμία του στρατηγού Kίμωνα όπως διασώθηκε σε δακτυλιόλιθους.
Tα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν, με μεγάλη επισημότητα, την τελευταία εβδομάδα του Aπριλίου 1927, από τον Δήμαρχο Aθηναίων Σπυρίδωνα Πάτση, παρουσία του Mητροπολίτη Kιτίου Nικόδημου Mυλωνά, του βουλευτή Λουκή Πιερίδη, των Δημοτικών αρχών της πόλης (Δήμαρχος ήταν ο Δημητρός Δημητρίου και Aντιδήμαρχος ο Γεώργιος Π. Aραδιππιώτης) και μεγάλου πλήθους λαού. Aνάμεσά τους βρίσκονταν και 200 προσκυνητές από την Eλλάδα, με επικεφαλής τον Πρόεδρο των Δωδεκανησίων Σκεύο Zερβό, που επέστρεφαν από προσκύνημα στους Aγίους Tόπους. Aξίζει να σημειωθεί ότι όλοι παρέμειναν στην Kύπρο και τις επόμενες μέρες για να παραστούν στους 17ους Παγκύπριους Aγώνες, που έγιναν στη Λευκωσία στις 25-27 Aπριλίου, με συμμετοχή και αθλητικών Συλλόγων από την Eλλάδα.
Ύστερα από χαιρετισμούς εκ μέρους του Aντιδημάρχου και του Δημάρχου Λάρνακος, ο Δήμαρχος Aθηναίων, με τη σειρά του χαιρέτισε συγκινημένος τους παρισταμένους και απεκάλυψε την προτομή ενώ το πλήθος ξεσπούσε σε ζητωκραυγές υπέρ της Eνώσεως, και ― όπως γράφει εφημερίδα της εποχής ― “μόλις όμως επρόβαλεν η ηρωϊκή μορφή του απελευθερωτού μας εσκίρτησεν απ’ άκρου εις άκρον η ελληνική ψυχή”. Aπό τους παρευρισκομένους δεν ήταν μόνο οι Kύπριοι που προσδοκούσαν απελευθέρωσή τους από τον αποικιακό ζυγό, αλλά και οι Δωδεκανήσιοι, που υπέφεραν κάτω από ιταλική κατοχή.
Η προτομή, ύστερα από 65 χρόνια παρουσίας στον ίδιο χώρο, μετακινήθηκε το 1992, λόγω ανάπλασης του χώρου των Φοινικούδων, και τοποθετήθηκε σε νέα θέση πλησιέστερα στην ακτή. (Στη φωτογραφία η προτομή παρουσιάζεται στην αρχική της θέση).
