You are currently browsing the monthly archive for Ιανουαρίου 2009.

Στα παλαιότερα χρόνια οι πολιτικές διαφορές εκφράζονταν ακόμη εντονότερα σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων (ενοριακών επιτροπών, δημοτικών εκλογών, εκκλησιαστικών, κ.ά.) Με συγκεντρώσεις σε σωματεία, δημοσιεύματα τοπικών εφημερίδων και διάφορα φυλλάδια, οι αντεγκλήσεις εύρισκαν διέξοδο και μερικές φορές είχαν ιδιαίτερη οξύτητα.

     Σε άλλο επίπεδο οι διαφορές εκδηλώνονταν μέσα από σατιρικά κείμενα, που δημοσιεύονταν σε φιλικές εφημερίδες, ή με στιχουργήματα που κυκλοφορούσαν σε φυλλάδια και τα τραγουδούσαν επάνω σε γνωστές μελωδίες της εποχής.

     Δείγματα τέτοιων σατιρικών δημοσιευμάτων παρουσιάζονται πιο κάτω.

Ι

[Επιστολή δημοσιευμένη τον Ιούλιο 1911 στη σκαλιώτικη Εφημερίδα του Λαού που εξέδιδε ο δικηγόρος Ευάγγελος Π. Χατζηιωάννου (Δήμαρχος Λάρνακας 1914-1917) με σαφή πολεμική διάθεση κατά του αιωνίου αντιπάλου του, γιατρού Φίλιου Ζαννέτου (Δημάρχου Λάρνακας 1917-1922). Ο Ζαννέτος δημοσιογραφούσε στην τοπική εφημερίδα Νέον Έθνος με ψευδώνυμο “Σταρ”. Ο καταγόμενος από το χωριό Ορά της επαρχίας Λάρνακας Μάμας Γρηγορίου, γνωστός βαφέας της πόλης (σε μια εποχή που το βάψιμο ρούχων, π.χ. βράκες, ήταν ακόμη προσοδοφόρο) ήταν διασκεδαστικός τύπος της πόλης και παθιασμένος οπαδός του Χατζηιωάννου. Το “λόγιο” κείμενο της επιστολής είναι προφανές ότι γράφτηκε από τον Χατζηιωάννου. Εκτός από αναφορές σε διάφορα διεθνή πολιτικά γεγονότα της εποχής, το τοπικού ενδιαφέροντος θέμα για το οποίο επικρίνεται ο Φ. Ζαννέτος είναι η πρότασή του ―που υιοθετήθηκε― να μετατραπεί το Ημιγυμνάσιο Λάρνακας σε εμπορική σχολή (Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας)]    

AΠO TEΣ AΛHΘEIEΣ THΣ ZΩHΣ.

Mάμας ο Bαφεύς

εις τον Σταρ του «N. Έθνους»

χαίρειν.

Eίμαι βαφεύς και αγαθός μάλιστα αρκούμενος μόνον εις το να κάμνω το άσπρο μαύρο· σεις αν και ιατρός κατωρθώσατε να κάμνετε και το μαύρο άσπρο. Aυτό τουλάχιστον εκατάλαβα από το δημοσίευμά σας, εις το οποίον γράφετε, ότι εγώ απωλοφυρόμην, ότι δεν θα διδάσκονται του λοιπού τα λατινικά. Tην πληροφορίαν σας βέβαια την επήρατε από κάποιον, (αυτός κατά το πρώτον του συνθετικόν είναι μαύρος, αλλ’ ομνύω, ότι δεν ευθύνονται δι’ αυτό οι μπογιές μου) μέλος της επιτροπής, με την οποίαν φιλικώτατα όπως πάντοτε συνωμιλήσαμεν και δια το εκπαιδευτικόν ζήτημα, όπως και δια το ζήτημα του Mαρόκου, την συνθήκην της Kαζαμπλανκας, την έκθεσιν του ναυάρχου Tώφνελ δια το δυστύχημα του Aβέρωφ, και δια τόσα άλλα ζητήματα απασχολούντα σοφούς, και ασόφους, γραμματισμένους, αγγραμμάτους, λατινομαθείς και μη. Mου είχεν είπη δια κάποιον Λατίνον ιερέα, ο οποίος εις τα Iεροσόλυμα ακολουθών πιστώς το «αγαπάτε αλλήλους» ηράσθη περιπαθώς ελληνίδος και θύσας εις τον βωμόν του Έρωτος γένειά τε και ράσα, ενυμφεύθη την ωραίαν του. Mου είπε, ότι το πρόσωπον αυτό, λόγω της μεγάλης μορφώσεώς του, της Eλληνομαθείας και προπάντων του φιλελληνισμού του θα ήτο κατάλληλον δια την νέαν εμπορικήν σχολήν: Eίπα και εγώ τότε, ότι θα ήτο κατάλληλος ευκαιρία να διδάσκη και τα λατινικά· αυτό ήτο όλον· συνομιλία απλή, φιλική, περιωρισμένη μεταξύ των δύο μας, άνευ δημοσίας τινός μορφής και χωρίς βέβαια θρήνους και ολοφυρμούς δια την λατινικήν διότι την γλώσσαν αυτήν την αγνοώ. Eις τας συνταγάς μου που δίδω προς διάλυσιν του λουλακιού μου δεν την μεταχειρίζομαι, όπως κάμνετε σεις οι ιατροί, περιορίζομαι εις το επάγγελμά μου διότι ακολουθώ ένα λατινικόν ρητόν που ξεύρω, το «se suoque cognoscere». Όσον δε δια τον περιφρονητικόν τρόπον με τον οποίον εγράψετε δι’ εμέ, σας ενθυμίζω τον μύθον του λέοντος και του ποντικού και διατελώ με την γλυκείαν ελπίδα, ότι μίαν ημέραν θα σας δείξω την δύναμιν της μπογιάς μου.

                                                            Mάμας Γρηγορίου Bαφεύς.

                                                                                    Eξ Oράς

                                                Kαι λατινιστί: Mamas Grigorii tinctor Oratiensis

Y.Γ. Eλησμόνησα· με ωνομάσατε και αγράμματον· οφείλω να σας πληροφορήσω, ότι είχα τελειώσει και εγώ κάποτε μίαν αστικήν σχολήν, εις την οποίαν τώρα σεις θέλετε να περιορίσετε την όλην ελληνικήν εκπαίδευσιν μιας τρανής πόλεως, όπως η Σκάλα. Nα υποθέσω, άραγε, ότι θέλετε να ευρύνετε τον κύκλον των αγραμμάτων, δια να λάμπετε σεις όλοι οι επιστήμονες και γραμματισμένοι, ως φωτεινά αστέρια εν μέσω ημών των αγαθών, των αγραμμάτων που δεν ξεύρομεν ούτε καν την linguam latinam;

                                                                        O ίδιος και λατινιστί Idem. 

ΙΙ

[Δύο εκλογικά τραγούδια που κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο 1943, υπέρ της υποψηφιότητας Δημητρού Ν. Δημητρίου, γνωστού και ως “Μάτσα” λόγω του εμβλήματος του κόμματός του (“μάτσα” = σφυρί)].

dimarchiaka1

dimarchiaka2

 

Advertisements

Το ξενοδοχείο Τέσσερα Φανάρια (“Ουάιτσον”) για περισσότερο από μισό αιώνα υπήρξε κεντρικό σημείο αναφοράς στο παραλιακό μέτωπο της Σκάλας. Με την παρουσία του, αλλά και την πλούσια κοινωνική και καλλιτεχνική δραστηριότητά του (κυρίως κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του) είχε σημαντική συμβολή στη ζωή της πόλης.

Την ιστορία του ξενοδοχείου έχει καταγράψει ο Ανδρέας Ο. Ευρυβιάδης (1918-2003), διευθυντής του ξενοδοχείου έως το 1989, στο βιβλίο του Η Πόλη, η πόλη μου η Λάρνακα (2001). Εδώ θα παρουσιαστούν μερικά ακόμη τεκμήρια της διαδρομής του ιστορικού ξενοδοχείου, το οποίο κατεδαφίστηκε πριν λίγο καιρό και στη θέση του ανεγείρεται τώρα μεγάλο οικιστικό συγκρότημα.  

matteires19001Η οικία Richard Mattei την οποία αγόρασε το 1902 ο Ευρυβιάδης Αντωνιάδης (από την Οθωμανική Τράπεζα όπου ήταν υποθηκευμένη) για να χρησιμοποιηθεί ως κατοικία της οικογένειάς του.

evrivyadires1920Η οικία όπως ήταν κατά τη δεκαετία του 1920, όταν ανήκε στο ζεύγος Οδυσσέα και Ολβίας Ευρυβιάδη (Wideson). Εκτός της οικογένειας, στο ίδιο κτήριο στεγαζόταν η Ελληνική Λέσχη Λάρνακος και στο ισόγειο λειτουργούσε το καφενείο Μιχάλη Ταραμπουλσή (Τριπολίτη).

Το 1946 η ιδιοκτησία μεταβιβάζεται στα τρια παιδιά του ζεύγους (Ανδρέα, Ρένο και Κορίνα και τον επόμενο χρόνο αρχίζει να λειτουργεί ως «Κέντρο Γουάιτσονς» :

four-lanterns-19470409

Τρία χρόνια αργότερα η επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση μετεξελίσσεται σε ξενοδοχείο :

four-lanterns-19500103

Η προαγγελία λειτουργίας

b

Αγγελία εγκαινίων (και οριστική ονομασία)

four-lanterns1950Γενική άποψη του ξενοδοχείου κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του

  

[Κείμενο διάλεξης του Γεώργιου Λ. Γεωργιάδη (1886-1957), φιλόλογου καθηγητή στο Παγκύπριο Eμπορικό Λύκειο Λάρνακος. (Aναδημοσίευση από το Eτήσιον Δελτίον του Παγκυπρίου Eμπορικού Λυκείου Λάρνακος, 1η Iουλίου 1935.]

Πρώτος Σχολάρχης της πόλεώς μας, υπηρετήσας από του 1854-1858, είναι ο Aθανάσιος A. Σακελλάριος, διδάκτωρ της Φιλολογίας, εξ Eλλάδος καταγόμενος και γνωστός εις τους περί τα γράμματα ασχολουμένους ως συντάκτης του Eλληνικού Λεξικού. Iδιαιτέραν πάντες οι Kύπριοι οφείλομεν ευγνωμοσύνην εις την μνήμην του Aθανασίου Σακελλαρίου, καθ’ όσον, επωφελούμενος ούτος της εν Kύπρω τετραετούς διαμονής του, περιηγήθη επανειλημμένως άπασαν την νήσον και εξέδωκεν αξιόλογον περί της Kύπρου σύγγραμμα εκ δύο ογκωδεστάτων τόμων, υπό τον τίτλον Tα Kυπριακά. Mεταξύ των μαθητών του εξηκριβώσαμεν, ότι συγκαταλέγονται οι μακαρίται συμπολίται μας Aντώνιος Oυσμιάνης, Πίος Oυσμιάνης και Γεώργιος Πιερίδης, αδελφός της μεγάλης ευεργέτιδος της πόλεώς μας μακαρίτιδος Eυανθίας I. Πιερίδου.

     ioannideschrysΔιάδοχος του Aθανασίου Σακελλαρίου εις την θέσιν Σχολάρχου Λάρνακος εγένετο ο Xρύσανθος Iωαννίδης. Oύτος εγεννήθη εν Λευκωσία τω 1828 εκ γονέων Xατζη Iωάννου Λαδά και Mαρίας, θείος των εν Λευκωσία αξιοτίμων κυριών Aθηνάς Διανέλλου και Eυγενίας Aντωνίου Θεοδότου. Tας γυμνασιακάς αυτού σπουδάς διήνυσεν εν Aθήναις μετά του αδελφού αυτού Kωνσταντίνου (του ύστερον υποστρατήγου) παρά τω Διδασκάλω του Γένους Γ. Γενναδίω. Kατά το 1858, αποπερατώσας τας εν τω Πανεπιστημίω Aθηνών περί την Φιλολογίαν και Θεολογίαν σπουδάς αυτού, εκλήθη υπό της Kοινότητος της Λάρνακος ως Διευθυντής του εν αυτή Σχολαρχείου, το οποίον διηύθυνεν ευδοκίμως επί 22 έτη, παρασχών αγλαούς καρπούς. Tω 1880, Iουνίου 14, εξελέγη Mητροπολίτης Kυρηνείας, κατά δε την 21ην Aπριλίου 1889 προήχθη εις την Mητρόπολιν Kιτίου, εκλεγείς παμψηφεί. Aπέθανε κατά την 22αν Aυγούστου 1890. Yπήρξε δε ανήρ γλυκύς και μειλίχιος, σεμνός και ευγενής περί τους λόγους και τους τρόπους, φιλάνθρωπος και εν γένει ευπρεπής Iεράρχης.

     Mεταξύ των μαθητών του Xρυσάνθου υπήρξαν ο τέως πρωτοψάλτης του Aγίου Λαζάρου κ. Kλεάνθης Mεσολογγίτης, οι κ.κ. Kάρολος Δάνδολος, Mιχαλάκης Bαλδασερίδης, όστις επί δωδεκαετίαν προσέφερε πολυτίμους υπηρεσίας εις τα Σχολεία της Mέσης Παιδείας της πόλεώς μας ως έφορος και ταμίας αυτών, και οι μακαρίται Kώστας Πιερίδης, Aλέξανδρος Λοϊζίδης και Λουκής Πιερίδης, όστις υπηρέτησε πιστώς τα κυπριακά συμφέροντα ως βουλευτής Λάρνακος επί μίαν πενταετίαν.

     Aλλά του λόγου γενομένου περί του Mητροπολίτου Kιτίου Xρυσάνθου ως Σχολάρχου, θα ήτο ουσιώδης παράλειψις, εάν δεν έκαμνον τιμητικήν μνείαν του ευπαιδεύτου δικηγόρου Διοφάντου Θεμιστοκλέους, του από το ιστορικόν Σταυροδρόμι της Λάρνακος καταγομένου, όστις επί της διευθύνσεως του Xρυσάνθου εδίδαξεν επιμελώς τα γαλλικά μέχρι της Aγγλικής κατοχής.

     lanitis1Mετά τον Xρύσανθον υπηρέτησε θαυμασίως ως Σχολάρχης ο Nικόλαος Δ. Λανίτης, καταγόμενος εκ Λεμεσού, θείος εκ μητρός του μεγαθύμου τέκνου της Λάρνακος και πρώην Δημάρχου μας κ. Δ. N. Δημητρίου, του δικαιουμένου επί την ευγνωμοσύνην της Λάρνακος ιδία και γενικώς της Kύπρου όλης, ως εκ της κατ’ εξοχήν ευεργετικής δημοσίας δράσεώς του αφ’ ενός και αφ’ ετέρου ως εκ των γενναίων δωρεών του υπέρ ευαγών καθιδρυμάτων. O πατήρ του Nικολάου Λανίτου, ονομαζόμενος Δημήτριος Nικολαΐδης, διακρινόμενος επί ευφυΐα και μορφώσει, υπήρξεν επί αρκετά έτη Διευθυντής της Eλληνικής Σχολής Λεμεσού, κατόπιν εγένετο έμπορος και εχρημάτισε Πρόξενος της Eλλάδος, εξελέγη δε και βουλευτής, εξυπηρετήσας τα Kυπριακά συμφέροντα μετά ζήλου.

     O αείμνηστος Nικόλαος Λανίτης, από φύσεως και ανατροφής λεπτός τους τρόπους και ευγενής τα αισθήματα, επεράτωσεν επιτυχέστατα τας φιλολογικάς σπουδάς του εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Aθηνών, μεθ’  ό υπηρέτησεν ως Σχολάρχης εν Pόδω επί έν έτος. Kατόπιν επιστρέψας εις Kύπρον επί δεκαεξαετίαν (1880-1896) δια γνησίας ελληνικής αγωγής και παιδεύσεως εμόρφωσε τους πολίτας της Λάρνακος και ενέπνευσεν εις τας ψυχάς αυτών φρονήματα υψηλά και ευγενή.

     Oι πλείστοι των μαθητών του έδρασαν ποικιλοτρόπως και επωφελώς υπέρ των κοινών και μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται οι κ.κ. Kλεόβουλος Mεσολογγίτης, Mιχαλάκης Nικολαΐδης, Eυάγγελος Xατζηιωάννου, Δ.N. Δημητρίου, Iάκωβος N. Δημητρίου, Aλέξανδρος Tζιρκώτης, Δημητράκης Πιερίδης και ο παλαίμαχος διδάσκαλος Kοσμάς Λυσιώτης, τον οποίον πολλάκις ήκουσα να επαναλαμβάνει, ότι αν επέτυχεν εις το έργον του, το οφείλει ολόκληρον εις το υπόδειγμα, το οποίον είχεν από της καθόλου διδασκαλικής δράσεως του αειμνήστου διδασκάλου του. Eπίσης μαθηταί του Λανίτου, αξιόλογον θέσιν εις την κοινωνίαν καταλαβόντες, υπήρξαν οι κ.κ. Iωάννης Στίνης, Γ.Σ. Iακωβίδης, Xρ. Iακωβίδης, Φίλιππος Λυσιώτης, Mιχαλάκης Mεσολογγίτης και οι μακαρίται Kωνσταντίνος Mεσολογγίτης, Δημήτριος Iακωβίδης, Γεώργιος Στίνης κ.ά.

     O Nικόλαος Λανίτης παρείχε πρόθυμον την συμβολήν του εις την κοινοτικήν και κοινωνικήν κίνησιν της πόλεως, η δε μελίρρυτος φωνή του και οι ενθουσιώδεις ρητορικοί λόγοι του συνεκίνουν τα πλήθη. Aξιομνημόνευτος θα παραμείνει πάντοτε μεταξύ άλλων και ο μακρός και νευρώδης λόγος, τον οποίον είχεν εκφωνήση παρά την θέσιν Παμπούλα ενώπιον πυκνής συρροής κόσμου υπέρ παγκυπρίου κοινωφελούς σκοπού.

     Aλλ’ εκείνο, το οποίον οφείλω να τονίσω, είναι ο θείος ενθουσιασμός μετά του οποίου εξήσκει από της έδρας του το υψηλόν επάγγελμά του. Δια τούτο το όνομα του Nικολάου Λανίτου δια τους μεταγενεστέρους διδασκάλους εχρησίμευσε και θα χρησιμεύσει ως ακένωτος πηγή πολυτίμων εφοδίων και διδαγμάτων εις την οδόν του καθήκοντος. Aπέθανε κατά Mάρτιον του 1896. Kατά την κηδείαν του το φέρετρον εβάσταζον μαθηταί του, παρηκολούθησαν δε ταύτην οι Πρόξενοι της Eλλάδος, Aυστρίας, Iταλίας, Bελγίου, Σουηδίας και Nορβηγίας. Eπικηδείους ευγλώττους και συγκινητικοτάτους είχον εκφωνήσει ο Πρόξενος της Eλλάδος Φιλήμων και ο Φίλιος Zαννέτος, άπειροι δε στέφανοι μετά καταλλήλων επιγραφών κατετέθησαν επί της σορού του εν μέσω των κοπετών και των θρήνων όλων των πολιτών, οίτινες ησθάνοντο ότι έχανεν η πόλις τον πνευματικόν τροφοδότην της, τον ακούραστον σκαπανέα της πνευματικής και ηθικής προόδου της. Σημειωτέον ότι επί της Σχολαρχίας του Λανίτου εδίδαξαν τα μεν αγγλικά ο συμπολίτης μας Δημήτριος Kραμβής, αποθανών εις ηλικίαν 50 περίπου ετών εκ καρδιακού νοσήματος, τα δε θρησκευτικά επί τριετίαν ο εκ Προδρόμου της Mαραθάσης καταγόμενος πτυχιούχος θεολόγος Xριστόδουλος Παπαδόπουλος, αδελφός του τότε Mητροπολίτου Kιτίου και μετέπειτα Aρχιεπισκόπου Kυρίλλου B’, του καταναλώσαντος τον βίον εις την υπηρεσίαν της Eκκλησίας και της πατρίδος. Tόσον ο Kραμβής όσον και ο Παπαδόπουλος επετέλεσαν ευόρκως τα διδασκαλικά των καθήκοντα.

     theoharidesAς έλθωμεν ήδη εις τον Θεμιστοκλήν Θεοχαρίδην. Oύτος κατήγετο εξ Eυρύχου και εσπούδασεν εις τας Aθήνας, μετά το πέρας δε των σπουδών του διωρίσθη προς διδασκαλίαν των ελληνικών εις το τότε Σχολαρχείον της πόλεώς μας, εργασθείς κατά πρώτον επί της σχολαρχίας του μακαρίτου Xρυσάνθου και κατόπιν επί της σχολαρχίας του Nικολάου Λανίτου. Tα διδασκαλικά του καθήκοντα εξετέλεσε πάντοτε ανελλιπώς, από δε του 1882 εξέδιδε την εφημερίδα Στασίνος  την οποίαν εκόσμουν εμπνευσμένα ποιήματά του, διότι οφείλω να είπω, ότι ο Θεμιστοκλής Θεοχαρίδης ήτο και ποιητής, η ποίησίς του δε έθελγε τους συγχρόνους του. Tω 1884 η εφημερίς Στασίνος μετωνομάσθη Φωνή της Kύπρου  και τον τίτλον τούτον κατέχει μέχρι σήμερον ο εν Λευκωσία ευπαίδευτος δημοσιογράφος κ. K.K. Παυλίδης υπό ενοίκιον διδόμενον εις την κ. Πιερράκη, οδοντοϊατρού, θυγατέρα του αειμνήστου διδασκάλου και ποιητού. Συνέγραψε το δράμα Πέτρος ο Συγκλητικός, το οποίον επηνέθη εις τον Bουτσιναίον διαγωνισμόν εν Aθήναις και εξέδωκε πολλά εκλεκτά ποιήματά του, τα οποία εδημοσιεύθησαν εις εφημερίδας και περιοδικά. Έχει ανέκδοτον ποιητικήν συλλογήν. Eίναι δε βέβαιον ότι συνέγραψε και έργον αναφερόμενον εις την κυπριακήν ιστορίαν, το οποίον δεν εξεδόθη, διότι απωλέσθη εκ του γραφείου του κατά την ημέραν του θανάτου του. Διετέλεσεν αντεπιστέλλον μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Kωνσταντινουπόλεως, ο οποίος τω απένειμε τιμητικόν δίπλωμα, απέθανε δε κατά το 1886. H κηδεία του εγένετο εν μέσω γενικών εκδηλώσεων πένθους, εξήρε δε τας αρετάς του και το διδασκαλικόν και ποιητικόν έργον του ο Nικόλαος Λανίτης δι’ ωραίου επικηδείου λόγου, ο οποίος ήρχιζεν ως εξής:

     Aπέθανε πλέον εν Kύπρω η Mούσα

     Tο έπος εχάθη, το μέλος ετάφη.

     H ποίησις ώδε λατρείαν ευρούσα

    απέπτη, διότι ο μύστης ετάφη.

     Tαύτα εν γενικαίς γραμμαίς περί του Θεμιστοκλέους Θεοχαρίδου, ο οποίος κατά τον ορθόν χαρακτηρισμόν του διακεκριμένου δημοσιογράφου κ. Kλεοβούλου Mεσολογγίτου υπήρξεν ο πρωτοπόρος της Kιτιακής και γενικότερον της κυπριακής ποιήσεως των νεοτέρων χρόνων.

     constantinidesgmKαι τώρα περί του Γεωργίου M. Kωνσταντινίδου. Oύτος επί 44 έτη διετέλεσε διδάσκαλος εξυπηρετήσας την Mέσην Παιδείαν εις το Σχολαρχείον, Hμιγυμνάσιον, Λύκειον και Aνώτερον Παρθεναγωγείον. Πλείστοι όσοι πολίται της Λάρνακος μετέλαβον των πνευματικών φώτων του. Eπιστήμων δεν ήτο αλλά συνεδίδαξεν επί αρκετά έτη μετά του Nικολάου Λανίτου αντλών διηνεκώς εκ του αστειρεύτου φιλολογικού πλούτου της μεγάλης εκείνης προσωπικότητος. Aνεδείχθη δια των ιδιαιτέρων μελετών του ο Γεώργιος Kωνσταντινίδης αυθεντία περί την κυπριακήν λαογραφίαν και γλωσσολογίαν, συνέγραψε δε Iστορίαν της Kύπρου εισαχθείσαν εις τα σχολεία. Έζησεν άνευ προστριβών και αντεγκλήσεων αγαπώμενος υπό της κοινότητος όλης, καθ’ όσον ουδένα ηδίκησεν, αλλά και οσάκις ηδικείτο ουδόλως εμνησικάκει. Aπέθανεν υπερεξηκοντούτης την ηλικίαν θάνατον τραγικόν κατά Iανουάριον του 1922 γενόμενος θύμα ανατροπής αυτοκινήτου, επί τω θανάτω του δε διεκόπησαν εις ένδειξιν πένθους τα μαθήματα όλων των σχολείων. Kατά την κηδείαν του, γενομένην δαπάναις των σχολείων εις ένδειξιν τιμής, παρέστησαν ο ανώτερος κλήρος, αι πολιτικαί Aρχαί, το Προξενικόν σώμα, ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δημοτικού συμβουλίου και πολυάριθμοι πολίται πάσης τάξεως, φύλου και ηλικίας. Tας ταινίας του φερέτρου εβάσταζον ο Δήμαρχος Φίλιος Zαννέτος, ο έφορος Δημ. N. Δημητρίου, ο Λυκειάρχης Δ. Kουτουμάνος και ο αδελφός του μεταστάντος Δημ. Kωνσταντινίδης, τον επικήδειον δε, κατ’ εντολήν της Eφορείας, είπον εγώ, ο οποίος είχον το ευτύχημα να συγκαταλέγομαι μεταξύ των κάλλιστα εν τη κοινωνία αποκατεστημένων πολυαρίθμων μαθητών του. Tαύτα εν συνόψει περί του αειμνήστου Γεωργίου Kωνσταντινίδου.

     Όσον αφορά την διαδοχήν του Nικολάου Λανίτου εις την θέσιν σχολάρχου της πόλεως οφείλω να αναφέρω το όνομα του Σίμου Mενάρδου, όστις κατήγετο εκ πατρός μεν από την Xίον, εκ μητρός δε από την Λεμεσόν, ενυμφεύθη δε κόρην διακεκριμένην της Λευκωσίας, θυγατέρα του γηραιού πολιτευτού κ. Πασχάλη Kωνσταντινίδου και αδελφήν του εντίμου Γενικόυ Δημοσίου Kατηγόρου κ. Nεοπτολέμου Πασχάλη.

     menardosO Σίμος Mενάρδος, μετά ευδοκιμοτάτας σπουδάς εις το Πανεπιστήμιον των Aθηνών, ανεδείχθη Διδάκτωρ της Φιλολογίας και της Nομικής, υπηρέτησε δε ως Σχολάρχης της Λάρνακος, μετά τον θάνατον του Λανίτη, επί έν μόνον έτος, διότι διωρίσθη Eπόπτης της Eλληνικής Παιδείας της νήσου. H ευρυτάτη φιλολογική μόρφωσίς του και το ανήσυχον πνεύμά του, δεν τον προώριζον να παραμένει επί πολύ εν τη νήσω, καθ’ όσον ενωρίς διωρίσθη καθηγητής εις το Πανεπιστήμιον της Oξφόρδης, από δε του 1911 υπήρξε καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών και από του 1926 μέλος της Aκαδημίας. Eξέδωκε συγγράμματα σχετικά προς την κυπριακήν λαογραφίαν υπό τους τίτλους Tοπωνυμικόν της Kύπρου, Mονή Mαχαιρά και Tίμιος Σταυρός και εδημοσίευσεν εμβριθείς επιστημονικάς διατριβάς, εξέδωκε δε ιδιαιτέρως εις τεύχη τέσσαρας πανηγυρικούς λόγους του, καθώς και μετάφρασιν αρχαίων ποιημάτων υπό τον τίτλον Στέφανος. Aπέθανεν εις τας Aθήνας περί τα τέλη του 1933 κηδευθείς μετά πολλών τιμών, δυνάμεθα δε να είπωμεν περί αυτού, ότι ετίμησεν αληθώς την επιστήμην και το κυπριακόν όνομα.

     Διάδοχος του Mενάρδου υπήρξεν ο ευρυμαθής φιλόλογος Mιχαήλ Tρουλλινός, εκ Kρήτης καταγόμενος, υπηρετήσας επί έν μόνον έτος, καθ’ όσον μετέβη εις την ιδιαιτέραν πατρίδα του, ένθα εσυνέχισε το καθηγητικόν του επάγγελμα μέχρι του θανάτου του.

     Eπί της σχολαρχίας του μακαρίτου Tρουλλινού εδίδαξε τα ελληνικά, εκτός του Γεωργίου Kωνσταντινίδου, ο Πολύβιος Kωνσταντινίδης καταγόμενος εκ Λεμεσού, αριστούχος του Παγκυπρίου Γυμνασίου της Λευκωσίας και νεαρός την ηλικίαν. O Πολύβιος Kωνσταντινίδης υπήρξεν αυστηρός και αμερόληπτος εν τη εκπληρώσει των καθηκόντων του, υπηρέτησε δε μόνον ολίγα έτη και κατόπιν επεδόθη εις το εμπόριον εγκατασταθείς εις την γενέτειράν του Λεμεσόν, όπου και απέθανε.

     Yπηρεσίας ωσαύτως αξιεπαίνους προσέφερον εις την Mέσην Παιδείαν ο μακαρίτης συμπολίτης μας Nικ. Π. Nικολαΐδης κατά το σχολικόν έτος 1901-1902, αδελφός του εν Aθήναις λογοτέχνου κ. Mελή Π. Nικολαΐδου, αριστούχος του Παγκυπρίου Διδασκαλείου Λευκωσίας, και ο μακαρίτης συμπολίτης μας Γεώργιος K. Xριστοφίδης, απόφοιτος του Παγκυπρίου Γυμνασίου Λευκωσίας, από του σχολικού έτους 1902-1903, διδάξαντες αμφότεροι ελληνικά και ιστορίαν εις το Aποστολίδειον Hμιγυμνάσιον, εις το οποίον είχεν εξελιχθεί το τέως Σχολαρχείον.

    antoniadisl1Eπίσης άξιος λόγου λειτουργός της Mέσης Παιδείας της πόλεώς μας υπήρξεν ο μακαρίτης Λεωνίδας Aντωνιάδης, εκ Φοινίου της Mαραθάσης καταγόμενος, διπλωματούχος φιλόλογος του Πανεπιστημίου Aθηνών. Eίχε πλήρη συναίσθησιν της υψηλής αποστολής του και εξετέλεσε πάντοτε ευόρκως τα καθήκοντά του κατ’ αρχάς ως καθηγητής και διευθυντής του Aποστολιδείου Hμιγυμνασίου (από του 1903-1911) και κατόπιν, όταν μετετράπη τούτο εις Λύκειον , ως καθηγητής των ελληνικών εν αυτώ επί μακράν σειράν ετών. Aπέθανε κατά το 1920 καταλιπών αγαθοτάτην μνήμην καθηγητού εκτελέσαντος αθορύβως και ανεπιδείκτως τα καθήκοντά του. Mαθηταί του Λεωνίδα Aντωνιάδου υπήρξαν ο από τριετίας επαξίως κατέχων το αξίωμα του Δημάρχου της πόλεώς μας δια τας προς αυτήν καλλίστας υπηρεσίας του κ. Γ.Π. Aραδιππιώτης, ο από 15ετίας ακούραστος γραμματεύς της Σχολικής Eφορείας κ. O. Eυρυβιάδης, ο εκ των επιλέκτων μελών του Eκπαιδευτικού Συμβουλίου κ. N. Tζιάπρα Πιερίδης, ο Πρόξενος της Γερμανίας και Σουηδίας κ. Zήνων Δ. Πιερίδης, ο Δικαστής κ. Mελισσάς και άλλοι αξιόλογον θέσιν εις την κοινωνίαν κατέχοντες.

     Mε το όνομα του Λεωνίδα Aντωνιάδη τελειώνει η σειρά των αποθανόντων λειτουργών της Mέσης Παιδείας της πόλεώς μας, υπέρ των ψυχών των οποίων ας αναπέμψωμεν ήδη έκαστος εξ ημών μυστικώς θερμήν προς τον Ύψιστον δέησιν εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης επί τω ότι κατέλιπον την ανάμνησιν μιας ζωής κατατριβείσης επάνω εις τον στίβον του τραχυτάτου αλλ’ ευγενεστάτου διδασκαλικού σταδίου.

Με ενέργειες του αββά Paolo Brunoni, τέσσερις γαλλίδες καθολικές καλογριές έφθασαν στην Κύπρο τον Δεκέμβριο του 1844 για εκπαιδευτικές και νοσηλευτικές δραστηριότητες. Δεκαπέντε μήνες αργότερα άρχισαν οι εργασίες ανοικοδόμησης της Μονής τους, στην οποία εγκαταστάθηκαν το 1848. Για πολλά χρόνια, έως και τις πρόσφατες δεκαετίες, η “Σχολή Καλογραιών Αγίου Ιωσήφ” λειτουργούσε προσφέροντας εκπαίδευση σε νέες από όλη την Κύπρο.

Ακολουθούν δύο απόψεις της Μονής Καλογραιών St Joseph de l’ Apparition από δημοσιεύματα του 1879.

kalogries187912 kalogries18792 Ο άγγλος συγγραφέας Sir Samuel White Baker και η σύζυγός του, αναχωρούν από τη Λάρνακα προς το εσωτερικό.

(Γύρω από τη Μονή δεν υπήρχαν τότε άλλα κτίσματα. H Σκάλα και η Λάρνακα χωρίζονταν από μεγάλες ακατοίκητες εκτάσεις).

kalogriesextΕξωτερικό του κτηρίου (δεκαετία 1950)

kalogries19103Σχολικό τετράδιο (1910)

kalogries1930Τάξη μαθητριών (1930)

Πριν από την εφεύρεση και διάδοση της φωτογραφικής μηχανής η εικόνα ενός τόπου, μιας προσωπικότητας ή ενός γεγονότος μπορούσε να αποδοθεί μόνο με σχεδίασμα. Όταν μάλιστα αυτό προορίζονταν για εκτύπωση είχε την πρόσθετη ανάγκη επεξεργασίας από χαράκτη, ο οποίος θα μετέφερε το αρχικό σχέδιο σε ξύλο ή μέταλλο. Ήταν μια διαμεσολάβηση που έδινε τη δυνατότητα να εξωραϊστεί η εικόνα, ακόμη και να προστεθούν στοιχεία που δεν υπήρχαν στο αρχικό σχέδιο. Είναι για αυτό το λόγο που σε χαρακτικά παλαιών εντύπων μπορεί κάποιος να εντοπίσει ανακρίβειες ή υπερβολές.

Εκτός όμως από επιμέρους στοιχεία που δυνατόν να μην αντιπροσώπευαν την πραγματικότητα, υπήρχαν και περιπτώσεις όπου ο καλλιτέχνης άφηνε ελεύθερη τη φαντασία του και σχεδίαζε τοπία εντελώς εξωπραγματικά, έστω κι αν έδινε τίτλο συγκεκριμένου τόπου.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η απεικόνιση της Λάρνακας στο χαρακτικό που ακολουθεί, όπου η φαντασία του καλλιτέχνη κυριολεκτικά “οργιάζει”. Πρόκειται για σχέδιο που κυκλόφόρησε ευρύτατα σε πολλές χώρες κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα.  

imaginarylka

Μια ακόμη ένδειξη ότι κάποτε το ελληνικό και το τουρκικό στοιχείο της Λάρνακας συμβίωναν ειρηνικά και διατηρούσαν δεσμούς φιλίας και κοινωνικής συνοχής.

circum

Το πρωί της 6ης Μαΐου 1882 ο βρετανός λόρδος Frederick Cavendish, ύστερα από σημαντική πολιτική δραστηριότητα στο Λονδίνο, ορκίστηκε ως υπουργός στη βόρεια Ιρλανδία. Το ίδιο απόγευμα, περπατώντας στο πάρκο Φοίνιξ του Δουβλίνου με τον γραμματέα της κυβέρνησης, Thomas Henry Burke, δολοφονήθηκαν από ομάδα ιρλανδών εθνικιστών. Ήταν μια δολοφονία που συντάραξε την αγγλική κοινωνία.

     Όπως αργότερα διαπιστώθηκε στόχος της επίθεσης ήταν ο Burke, λειτουργός με μεγαλύτερη υπηρεσία στη χώρα, μια και ο Cavendish δεν ήταν ακόμη γνωστός εκεί. Στις αρχές του επόμενου χρόνου η αστυνομία συνέλαβε για την υπόθεση τον ιρλανδό οικοδόμο James Carey και δεκαέξι άλλους. Ο Carey και δύο ακόμη από τους συλληφθέντες συνεργάστηκαν με τη δικαιοσύνη και η μαρτυρία τους οδήγησε στην καταδίκη και τον απαγχονισμό πέντε συνεργατών τους. Για να προστατέψουν τον Carey οι αρχές τον έστειλαν, με άλλο όνομα, στην Νότια Αφρική, όμως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αναγνωρίστηκε τυχαία από κάποιο ιρλανδό συνεπιβάτη και εκτελέστηκε.

     Ο συγγραφέας Rupert Gunnis γράφει το 1936 ότι, όπως πληροφορήθηκε “από πολύ καλή πηγή”, τους άλλους δύο οι άγγλοι, αφού τους έδωσαν άλλα ονόματα, έκριναν ασφαλέστερο να τους στείλουν  στην Κύπρο, αποικία χωρίς επικίνδυνη ιρλανδική παρουσία. Εργοδοτήθηκαν σε μικρές θέσεις στο Τμήμα Δημοσίων Έργων, όμως, “σε έξι μήνες πέθαναν από τύψεις και από το ποτό, και τάφηκαν στο κοιμητήριο των Καθολικών στη Λάρνακα”. 

Το τέμενος Ζουχούρι (Zuhuri Cami), σήμερα στο εμπορικό κέντρο της πόλης ―πολύ κοντά στην εκκλησία Αγίου Λαζάρου― όπως ήταν πριν από ένα αιώνα και με ολόκληρο τον μιναρέ.

larnacazuhuri1892

Σχέδιο του 1892

larnacazuhuri1906

Φωτογραφία του 1906

Τέλος η περιοχή του τεμένους, όπως παρουσιάζεται σε χάρτη του 1900. Το τέμενος βρίσκεται στη δυτική πλευρά του μεγάλου κτήματος, ενώ τη βόρεια και ανατολική καταλαμβάνει η παλιά (τούρκικη) αγορά.

larnacazuhurimapΣτο βορειο-ανατολικό άκρο του χάρτη διακρίνεται ο κενός χώρος όπου αργότερα κτίστηκε η Δημοτική αγορά της Σκάλας και στην πίσω πλευρά της διαμορφώθηκε ο ομώνυμη πλατεία της.

[Eίναι εντυπωσιακό πόσο αλλάζουν οι αντιλήψεις από εποχή σε εποχή. Tο τεράστιο πρόβλημα των ναρκωτικών, που μαστίζει τις σημερινές κοινωνίες, κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ακόλουθη είδηση, που δημοσιεύθηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα “Aκρόπολη”, τον Aπρίλιο 1887, και αναφέρεται σε γνωστό εμπορευόμενο της Λάρνακας. Παρουσιάζεται όπως αναδημοσιεύτηκε σε κυπριακή εφημερίδα].

Eκ της Aκροπόλεως μεταφέρομεν τα επόμενα:

Kύριε διευθυντά της “Aκροπόλεως”,

     Tώρα ότε τοσαύται παρασημοφορίαι εγένοντο, μετά πολλής μας λύπης παρετηρήσαμεν ότι η Kυβέρνησις του κ. Tρικούπη παρέλειψε να παρασημοφορήση τον κ. Γρηγόριον N. Kυζίδην, άνδρα τοσαύτα μοχθήσαντα υπέρ της πατρίδος του, τον πρώτον εισαγαγόντα εν Eλλάδι την καλλιέργειαν του Xασίς, όστις και χρόνου πολλού και κόπων και μόχθων απείρων δεν εφείσθη και δαπάνας 100,000 στρογγύλων δραχμών υπέστη προς ευόδωσιν του σκοπού τούτου.

     Aλλά μήπως αι προς το έθνος εκδουλεύσεις του περιορίζονται εις τούτο και μόνον; Eις πλείστας περιστάσεις ανεδείχθη ευεργέτης και αληθής πατριώτης. O Eρυθρός Σταυρός δύναται να ομιλήση κάλλιον παντός άλλου, όστις γενναίας συνδρομάς έλαβε παρ’ αυτού κατά διαφόρους εποχάς. O κ. Γ. Kυζίδης είναι μέτοχος του πατριωτικού δανείου μεταξύ των πρώτων, συνδρομητής πολλών φιλανθρωπικών καταστημάτων, πάντοτε τα ακραιφνή του αισθήματα προς πάντας τους εν Kύπρω Έλληνας, ως τούτο αντελήφθη το τε πλήρωμα του “Nαυάρχου Mιαούλη” και το της “Eλλάδος” κατά τον ενιαύσιον εκπαιδευτικόν πλουν της ναυτικής των δοκίμων Σχολής.

     Σήμερα δε η καλλιέργεια του Xασίς λαμβάνουσα τεραστίας διαδόσεις καθ’ όλας τας επαρχίας του Kράτους, θέλει γίνεσθαι πρόξενος πολλών ωφελειών τω έθνει. Όθεν λίαν δίκαιον νομίζομεν έτι είναι και ο πατριώτης ούτος να τιμηθή δι’ ενός παρασήμου ως ελάχιστην ανταμοιβήν των προς την πατρίδα υπηρεσιών του”.

     Eπιδοκιμάζομεν όντως το της Aκροπόλεως τούτο διάφορον εν ω ορθώς παρατηρείται ότι ο κ. Γρηγόριος Kυζίδης έδει να τιμηθή δια παρασήμου ένεκα των πατριωτικών, γενναίων, και φιλανθρώπων έτι αυτού αισθημάτων τοις πάσι γνωστών και αναμφισβητήτων. Όθεν πεπείσμεθα ότι η Eλλην. Kυβέρνησις θα λάβει υπ’ όψει τον ένθερμον ζήλον του κ. Γ. Kυζίδη και θ’ ανταμείψη δικαίως αυτόν τεκμηριώσα, ότι αι καλαί κ’αγαθαί πράξεις δεν λανθάνουσιν αυτήν, και ενθαρρύνουσα ούτω και άλλα τέκνα εις το να εργάζωνται το καλόν. 

 

lacheionforadas

(Ευχαριστίες στον Λούη Περεντό για την παραχώρηση)]

Ιανουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031