easter1893

“Το Πάσχα στη Λάρνακα είναι γιορτή γεμάτη θόρυβο. Γίνονται δύο παραδοσιακές τελετές με κύριο χαρακτηριστικό το κάψιμο μιας βάρκας ―χωρίς άλλες ιδιαίτερες εκδηλώσεις, ως ένα είδος φωτιάς της χαράς, κατά το οποίο καίγεται ένα σάπιο σκαρί βάρκας― και το κάψιμο του Ιούδα. Θα αναφερθούμε μονάχα στο δεύτερο.

     Στην αυλή του ελληνικού μητροπολιτικού ναού της Λάρνακας το πλήθος είναι πυκνό· το ίδιο και στα παράθυρα, στις στέγες, στο δρόμο. Παντού κόσμος πολύς με κόκινα φέσια και χρωματιστά μαντήλια που σκεπάζουν τα καστανά κεφάλια τους. Περιμένουν τον ερχομό του Ιούδα.

     Και να, ακούεται ένας μακρόσυρτος ψίθυρος ανακούφισης. Πάνω σε μια στρογγυλή βάση, που την μεταφέρει ένας νεαρός Έλληνας, υψώνεται ένα ομοίωμα εβραίου με λευκή μάσκα, μακριά λευκά γένεια, βαμβακερό σκούφο στο κεφάλι και κάτι σαν μπλούζα επάνω από το μαύρο παντελόνι. Έχει μακριά χέρια και είναι αλλόκοτο να βλέπει κανείς αυτό το καρναβαλίστικο ομοίωμα να μεταφέρεται ταλαιπωρούμενο τριγύρω στο ναό.

     Τέλος το αφήνουν κάτω, στηριγμένο στον εαυτό του, ενώ ένας διαβολάνθρωπος, που για λίγο το ακολουθούσε κραδαίνοντας ένα μικρό πιστόλι, δίνει το σύνθημα της εκτέλεσης. Κάποιος άλλος προχωρεί και σχεδόν εξ επαφής αδειάζει το όπλο του επάνω στο ομοίωμα, το οποίο αμέσως καταστρέφεται: τρυπά η μάσκα και το σκουφί φεύγει από τη θέση του. Τότε αρχίζουν πυροβολισμοί, ταυτόχρονα με εκρήξεις πυροτεχνημάτων ολόγυρά του. Και ο Ιούδας γέρνει, με ένα μεγάλο τραύμα στο μάτι, τη γενειάδα ανάκατη και το στόμα ανοικτό σαν από μορφασμό πόνου. Το πλήθος είναι ευτυχισμένο, παραληρώντας με κάθε κτύπημα που καταστρέφει το ομοίωμα. Το κεφάλι έχει σχεδόν κοπεί, κτυπημένο από σφαίρα, το στήθος είναι διάτρητο, τα μέλη συσπασμένα κι αυτό το χοντροκομμένο κατασκεύασμα διαλύεται. Όμως αίμα δεν κυλά από τις πληγές. Το περιεχόμενο πιάνει φωτιά και οι φλόγες σκεπάζουν τα μαύρα ρούχα, ενώ από τα τεντωμένα δάχτυλά του ξεπηδούν σπίθες που φθάνουν έως το συγκεντρωμένο πλήθος σαν μια τελευταία κατάρα. Εκρήξεις ταράζουν όλα τα σημεία του σώματος, το οποίο περιστρέφεται και διαλύεται σκορπώντας γύρω κομμάτια από τα άσπρα και μαύρα ρούχα του. Τέλος η μάσκα, που μέχρις εκείνη την ώρα αντιστεκόταν λες και κι εξέφραζε το τελευταίο τεκμήριο ζωής του προδότη, παραδίδεται κι αυτή στη φωτιά, αποκαλύπτοντας ένα σκελετό από χοντροκομμένο ξύλο.

     Όλοι έχουν ικανοποιηθεί: η διαδικασία εκτέλεσης πήρε αρκετό χρόνο και είχε την αναμενόμενη κατάληξη. Το πλήθος διαλύεται σιγα σιγά καθώς αργοσβύνει και ο απόηχος κάποιων τελευταίων πυροβολισμών.

     Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιούδας των Κυπρίων δεν έχει πάντοτε αυτό το παραδοσιακό ντύσιμο. Τον έχουμε δει  και με αγγλική ‘καρό’ φορεσιά, ή με γαλλική μαύρη φορεσιά που συνοδευόταν από γραβάτα και λευκά γάντια».     

Advertisements