You are currently browsing the monthly archive for Ιουνίου 2009.

Στα παλαιότερα χρόνια τα ταξίδια, εκτός από τους πολλούς κινδύνους τους, ελάχιστες ανέσεις πρόσφεραν στου τολμηρούς που αποφάσιζαν να αφήσουν την ασφάλεια του σπιτιού και του τόπου τους. Όμως πάντοτε βρίσκονταν άνθρωποι αποφασισμένοι να γνωρίσουν νέους τόπους ή να πραγματοποιήσουν κάποιο τάμα ζωής, όπως ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.

ApeyitosThΚατά τη δεκαετία του 1910 ο Θεόδωρος Απέγιτος από τη Λάρνακα, ως “Γενικός διοργανωτής του Ομίλου Προσκυνητών εις Ιεροσόλυμα” δραστηριοποιήθηκε έντονα με την οργάνωση ευφάνταστων (και “εξοντωτικών” στις λεπτομέρειές τους) εκδρομών στους Αγίους Τόπους. Από το βιβλίο του Γιώργου Γεωργή, Η Λάρνακα των Μαυροΐδηδων και του εμπορίου 1878-1937, έκδοση του Δήμου Λάρνακας που μόλις κυκλοφόρησε, μεταφέρεται εδώ απόσπασμα διαφήμισης των εκδρομών, όπως δημοσιεύτηκε σε σκαλιώτικη εφημερία του 1913:

«Προσκυνήματα υπό την επίβλεψιν και οδηγίαν καταλλήλων προσώπων της υπηρεσίας του κ. Θ. Απέγιτου, οι προσκυνηταί θα επισκεφούν την Πηγήν των Αποστόλων, το Πανδοχείον του Καλού Σαμαρείτου, τας δεξαμενάς του Σολομώντος, την Ιεριχώ, την Μονήν Ιωάννου του Βαπτιστού και του Αββά Γερασίμου, το Σαραντάριον όρος κατά την εις Ιορδάνην εκδρομήν. Επίσης την Μονήν Αγίου Σάββα, εν Βηθλεέμ δε το Άγιον Σπήλαιον, τον τάφον της Ραχήλ, την Μονήν του προφήτου Ηλιού, καθ’ οδόν δε την στέρναν των Μάγων.

Υπό την οδηγίαν δε του ιδίου του κ. Θ. Απεγίτου το όρος των Ελαιών, Γαλιλαίαν, Μονήν Αναλήψεως, Γεσθημανήν, ένθα ο τάφος της Παναγίας, το μέρος ένθα συνελήφθη ο Ιησούς και ένθα απήγγειλε το Πάτερ ημών, το όρος της Αγίας Σιών, τα Άγια των Αγίων, την Βηθανίαν, ένθα ο τάφος του Λαζάρου, την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, τον Χείμαρρον των Κέδρων δια της οδού του Μαρτυρίου, το Πραιτώριον και όλα τα προσκυνήματα τα εντός του Ναού της Αναστάσεως, οίον τον Πανάγιον Τάφον, την Αγίαν Αποκαθήλωσιν, τον Γολγοθάν κλπ.»

[Βέβαια δεν γνωρίζουμε σήμερα πόσοι από τους συμμετέχοντες ολοκλήρωναν αυτή την προσπάθεια αναβίωσης του ιερού μαρτυρίου. Πάντως ο διοργανωτής τους φαίνεται ότι διέθετε ισχυρή κράση αφού συμμετείχε πάντοτε στις εκδρομές του].

Pezoporikos1948a

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Pezoporikos1948b

Pezoporikos1948c

TouristBrochure1925_1Λίγο πριν από την έναρξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου η Αγγλική Κυβέρνηση της Κύπρου κυκλοφόρησε τετράπτυχο τουριστικό φυλλάδιο στο οποίο προβάλλονταν τα σημαντικότερα αξιοθέατα  της πόλης και επαρχίας Λάρνακας. Παράλληλα προς το φωτογραφικό υλικό περιλαμβάνονταν πληροφορίες χρήσιμες για τον επισκέπτη, οι οποίες, σήμερα, μας είναι ιδιαιτέρως πολύτιμες επειδή δίνουν στοιχεία για την τοπογραφία και τη ζωή (κυρίως την οικονομική) της πόλης. Από το φυλλάδιο αυτό παρουσιάζεται εδώ το φωτογραφικό υλικό και τμήμα του πληροφοριακού κειμένου.

TouristBrochure1925_2

TouristBrochure1925_3

TouristBrochure1925_4

TouristBrochure1925_5TouristBrochure1925_6

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της δημαρχίας Δημητρού Ν. Δημητρίου (1922-1932) στήθηκε μέσα στη θάλασσα, σε σημείο απέναντι από το παλαιό Δημαρχείο και την προτομή του Κίμωνα, ένα ξύλινο κατασκεύασμα που χρησιμοποιήθηκε ως δημοτικά λουτρά. Οι προσερχόμενοι, εκτός από τις πετσέτες, έφερναν μαζί τους το σχετικό σαπούνι και λούονταν με διασωληνωμένο νερό, ενώ τα απόνερα έπεφταν στη θάλασσα!

Άλλοι πολίτες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις για απλό ξέπλυμα ύστερα από θαλασσινό κολύμπι. (Εννοείται ότι και εδώ η σεμνοτυφία της εποχής είχε στήσει …υπόγειο διαχωριστικό για να εμποδίζει την επικοινωνία ανδρών και γυναικών λουομένων στη θάλασσα).

Οι εγκαταστάσεις των δημοτικών λουτρών αφαιρέθηκαν κατά τη δεύτερη δημαρχία Λύσου Σανταμά (1949-1953) όταν αναδιαμορφώθηκε το (τότε) παραλιακό μέτωπο. [Ευχαριστώ τον Κρίτωνα Γεωργιάδη για τη βοήθειά του στη συγκέντρωση των σχετικών πληροφοριών].

Loutra1

Τα θαλάσσια Δημοτικά λουτρά Λάρνακας κατά τη δεκαετία του 1930.

Loutra2Σκαλιώτισσες κολυμβήτριες με φόντο τα θαλάσσια Δημοτικά λουτρά [Παραχώρηση φωτογραφίας από τον Λούη Περεντό]

Ουσιαστικό «βασίλειο» κάθε παλιού φωτογράφου ήταν το στούντιο. Κυκλοφορώντας τότε με μια φωτογραφική μηχανή δεν ήταν το ίδιο εύκολο όσο σήμερα. Οι φωτογραφικές μηχανές της εποχής και τα συνοδευτικά τους (τριπόδι, γυάλινες φωτογραφικές πλάκες κ.ά.) ήταν συνήθως εξαρτήματα πολύ βαριά. Όμως, παρά τις δυσκολίες, ενδιαφέροντα δείγματα δημιουργικών φωτογραφικών περιδιαβάσεων διασώζονται από φωτογράφους του παρελθόντος, όπως οι τρεις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Κάποια μέρα (ίσως κατά τη δεκαετία του 1920) ο Λεοπόλδος Glaszner φορτώνεται τα σύνεργά του και κατεβαίνει στα παζάρια της Λάρνακας, όπου μαζεύονται οι χωρικοί της επαρχίας κι όπου συναντά κάποιος κάθε λογής εμπορευόμενους και βιοτέχνες.

Οι πρώτοι που δέχονται να φωτογραφηθούν είναι δύο χωρικοί κι ένας αστυνομικός ―ο οποίος με την πρέπουσα για το λειτούργημά του σοβαρότητα, ως «όργανο του νόμου», επιδεικνύει το ραβδί του και το βιβλιάριο καταγγελιών.

peridiavasi1

Στην ομάδα θα προστεθεί σε λίγο ένας ιερέας χωριού της επαρχίας καθώς και ακόμη δύο «βρακάδες» (ο δεύτερος διακρίνεται πίσω από τον αστυνομικό).

peridiavasi2

Οι δύο οδηγούν τον φωτογράφο σε εργαστήριο κατασκευής και επιδιόρθωσης ποδίνων. Ό ένας τον «ξεναγεί» στις εργασίες που γίνονται από τους νεαρούς καλφάδες (μαθητευόμενους) ενώ ο άλλος κάθεται αναπαυτικά επιδεικύοντας το κεφαλομάντιλο και τις χοντρές ποδίνες του.

peridiavasi3

Στη δυτική πλευρά της εκκλησίας Αγίου Λαζάρου και δίπλα στο κτήριο της Αλληλοδιδακτικής Σχολής (1857) βρίσκεται μικρός περίκλειστος χώρος κοιμητηρίου με δεκαοκτώ διασωζόμενους τάφους Διαμαρτυρομένων ―κυρίως Αγγλικανών― (από τους οποίους οι δεκαέξι ενεπίγραφοι). Πρόκειται για τάφους ξένων κατοίκων της Λάρνακας ή περαστικών πολιτών ξένων χωρών οι οποίοι πέθαναν στην πόλη κατά την περίοδο 1685-1848 και βρήκαν εδώ χώρο ανάπαυσης.

Η πρώτη φωτογραφία και το σχέδιο που παρουσιάζονται πιο κάτω είναι του 1878, αμέσως μετά την έναρξη της Αγγλικής κατοχής. Στο σχέδιο ο καλλιτέχνης παίρνει την πρωτοβουλία να δώσει «ατμόσφαιρα ανατολής” στην εικόνα του προσθέτοντας και ένα μιναρέ (προφανώς του μακρινού Μεγάλου Τζαμιού, που μάλλον δεν πρέπει να φαινόταν από το σημείο όπου έγινε το σχεδίασμα). Η τελευταία φωτογραφία είναι της δεκαετίας του 1930 και παρουσιάζει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τον χώρο του κοιμητηρίου.

StLazCemetery1878

StLazCemetery1880

StLazCemetery1930

Nipiokomikos

Αναμνηστική φωτογραφία από «τέιον» του Νηπιοκομικού Σταθμού των Κυριών Λάρνακας, 12 Ιουνίου 1934. Εκτός από τον υπεύθυνο γιατρό και τη νοσηλεύτρια, διακρίνονται οι κυρίες Μαρία Ν. Κυριαζή και Αυγούστα Πιερίδου-Χαχολιάδου.

Λόγω της παγκύπριας σημασίας του λιμανιού της Λάρνακας έως και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, εκτός από την εμπορική κίνηση μεγάλο μέρος της επιβατικής διεξάγόταν επίσης από εδώ, περιλαμβανομένης και της συχνής διακίνησης επισήμων κρατικών λειτουργών.

Δύο φωτογραφίες εποχής (από τις δεκαετίες 1920/1930) παρουσιάζουν αφίξεις και αναχωρήσεις επισήμων, στις οποίες περιλαμβάνεται και ο άγγλος Κυβερνήτης ―με το χαρακτηριστικό καπέλο με λοφίο.  (Και για να θυμηθούμε σχετική πορτογαλική παροιμία ,»οι επισκέψεις πάντοτε προσφέρουν χαρά: αν όχι με την άφιξη σίγουρα με την αναχώρηση»!)

Governor1[Φωτογραφία Στέφανου X. Σταυρίδη]

Governor2[Φωτογραφία Glaszner]

Ιουνίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930