Εργοστάσια σαπωνοποιίας είχαν λειτουργήσει στη Λάρνακα από πολύ παλιά. Όπως αναφέρεςι ο Ν. Γ. Κυριαζής,

“Kατ’ επιστολήν του Kύπρου Παναρέτου (Iούλ. 1838) υπήρχεν εν Λευκωσία σαπωνοποιείον του Γρηγορίου Σιναΐτη. Kαι εν Λάρνακι, υπό τινος Έλληνος πρόσφυγος, ιδρύθη τοιούτο (1820), λειτουργήσαν μίαν περίπου δεκαετίαν. Aλλά και κατά το 1869 είχε λειτουργήση μέγα Σαπωνοποιείον εν Λάρνακι του Hλία Kίρζη, εις κατοικίαν του, κοινώς του Mούκκα, σήμερον Δημοτική Aγορά, υπό την διεύθυνσιν ειδικού εκ Tριπόλεως Συρίας, βοηθουμένου υπό δύο εμπείρων εργατών, δεκαετίαν περίπου εργασθέν, μέχρι του 1877”.

Εξάλλου, το 1914, οι λαρνακείς έμποροι Αδελφοί Ρήγα, ίδρυσαν στη Λάρνακα μεγάλο σαπωνοποιείο για την παραγωγή σαπουνιού “αρίστης ποιότητος”. Όπως αναφερόταν σε εφημερίδα της εποχής, “δια της ιδρύσεως του εργοστασίου τούτου θα δοθή εργασία εις πολλάς εργατικάς χείρας και θα δημιουργηθή ένας σημαντικός πόρος ζωής εις τους ελαιοπαραγωγούς μας δια της καταναλώσεως ελαίου και ελαιοπυρήνος…”. Αξίζει να σημειωθεί ότι έως τότε το χρησιμοποιούμενο σαπούνι ήταν Eλληνικό ή Tριπόλεως.

Λίγο αργότερα λειτούργησαν στη Λάρνακα και άλλα σαπωνοποιεία. Σε κατάλογο επαγγελματιών της πόλης, του 1930, καταγράφονται τα σαπωνοποιεία Boyadzian, “Ερμής” Σταύρου Πεγιάζη (με την πρόσθετη πληροφορία ότι είχε βραβευθεί με “Μετάλλιον Α΄ Παγκυπρίου Βιομηχανικής Εκθέσεως”), και Μ. Σβεκ.

Είκοσι χρόνια αργότερα, σε ανάλογο κατάλογο περιλαμβάνονται τα σαπωνοποιεία Αζιριάν, Πεγιάζη, Πογιατζιάν και Γεωργιάδη, Πίνδος, Β. Κ. Σεραφείμ και Υιού, Γιακούπ Σιαμούν, “Σβεζ”, και “Κύκνος [Swan]”.

Σήμερα όλα τα σαπωνοποιεία της πόλης ανήκουν στην ιστορία.

Advertisements