[Στο χώρο όπου είχε λειτουργήσει το Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας (παλαιότερα “Οικία Cobham”) κτίστηκε με οικονομική στήριξη κληροδοτήματος του Δημητρίου Γ. Διανέλλου (φωτ.), το “Διανέλλειο Ορφανοτροφείο”. Πλάι σ’ αυτό, από το 1962, λειτούργησε και η ομώνυμη Επαγγελματική Σχολή (αργότερα “Διανέλλειος Τεχνική Σχολή Λάρνακας”, καθώς και το “Διανέλλειο Γυμνάσιο Λάρνακας”).

Το Ορφανοτροφείο έκλεισε κάποτε (αφήνοντας πίσω τα εγκαταλειμμένα κτήριά του), αργότερα η Τεχνική Σχολή μεταφέρθηκε αλλού, ενώ το Γυμνάσιο μετρά την τελευταία περίοδο της ζωής του. Όπου νά ’ναι το όνομα “Διανέλλειος” περνά στη λήθη.

Σε πρόσφατη εκδήλωση του “Διανελλείου Γυμνασίου” για τα τριάντα χρόνια της δικής του προσφοράς, διαβάστηκε και το ακόλουθο κείμενο αναμνήσεων του εκπαιδευτικού Εύρου Σταυρίδη, διευθυντή της “Διανελλείου Τεχνικής Σχολής” κατά την περίοδο 1990-2000. (Για την προϊστορία του χώρου, βλ. ανάρτηση αρ. 48)]. ―Φωτογραφικό υλικό: Λούης Περεντός.


Εύρος Σταυρίδης, “Η έναρξη λειτουργίας της Επαγγελματικής Σχολής Λάρνακος”

«Στα μέσα Αυγούστου του 1962 πήρα από το Γραφείο Παιδείας της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης διορισμό στη θέση εκπαιδευτή Ηλεκτρολογίας στην Επαγγελματική Σχολή Λάρνακος. Την  ίδια μέρα επισκέφθηκα το χώρο της Σχολής, όπου δεν βρήκα κανένα. Ζήτησα πληροφορίες από τη διεύθυνση του Ορφανοτροφείου, που λειτουργούσε στο ίδιο κτήριο, και με πληροφόρησαν ότι στην ανατολική πτέρυγα και στον πρώτο όροφο θα στεγαζόταν η Επαγγελματική Σχολή.

Τηλεφωνικά πήρα οδηγίες για την πρώτη συνάντηση του προσωπικού με το Διευθυντή στο χώρο της Σχολής. Πήγα πρώτος, ήμουν άλλωστε και ο μόνος από τη Λάρνακα. Στο γραφείο που στεγάζεται σήμερα η Γραμματεία του Διανελλείου Γυμνασίου υπήρχε ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες. Σε λίγο έφθασαν και οι υπόλοιπο συνάδελφοι και ο διευθυντής κ. Ανδρέας Τσιάλης. Συνολικά είμαστε 8-10 άτομα, όλοι πρωτοδιόριστοι και νεαροί.

Ο διευθυντής μάς ενημέρωσε για τον τύπο της σχολής (ήταν η πρώτη τετρατάξια Επαγγελματική ―ενώ στη Λευκωσία και Λεμεσό λειτουργούσαν εξατάξιες Τεχνικές). Μας ενημέρωσε για τα αναλυτικά προγράμματα, τους κλάδους και τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης των στόχων και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζαμε άμεσα.

Το μόνο που υπήρχε στη Σχολή ήταν θρανία και καρέκλες, ούτε εργαστήρια ούτε άλλος εξοπλισμός, που έπρεπε να αποκτηθεί.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα ήταν η εξεύρεση μαθητών. Είχε προηγηθεί κάποια ενημέρωση στα Δημοτικά της Λάρνακας και χωριών της επαρχίας, με μηδενικά αποτελέσματα. Ήταν άλλωστε φυσικό, ένας νέος τύπος εκπαίδευσης να αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη. Ο διευθυντής μάς ανέθεσε να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για την εξεύρεση μαθητών.

Επισκεφθήκαμε τα Δημοτικά, πήραμε καταλόγους και διευθύνσεις, ψάξαμε τα παιδιά που δεν θα συνέχιζαν στην Μέση Εκπαίδευση, βρήκαμε αυτούς που διέκοψαν τη φοίτησή τους στα δύο Λύκεια της πόλης, τους ενημερώσαμε και κατορθώσαμε να γράψουμε συνολικά 95 παιδιά, μαθητές και μαθήτριες, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών του Ορφανοτροφείου που θα φοιτούσαν δωρεάν σύμφωνα με τη Διαθήκη του αείμνηστου Διανέλλου. (Για τους υπόλοιπους μαθητές τα δίδακτρα ήταν συνολικά £11 ετησίως: £2 για εγγραφή και τρεις δόσεις των £3, που ήταν ασφαλώς και το χαμηλότερο ποσό από όλα τα άλλα Σχολεία.

Το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είχαμε τεχνικά βιβλία, εργαστήρια, εξοπλισμό. Στους μαθητές δίναμε χειρόγραφες πολυγραφημένες σημειώσεις (φωτοτυπίες δεν υπήρχαν).

Ο ζήλος με τον οποίο εργάστηκαν όλοι ήταν αξιοθαύμαστος. Με την καθοδήγηση του διευθυντή μας Ανδρέα Τσιάλη, ενός ανθρώπου με οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες, και με τη συμμετοχή και τον ενθουσιασμό όλων των συναδέλφων, κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες.

Όλοι, εκπαιδευτές και μαθητές, είχαμε ένα πρόγραμμα με τέσσερα απογεύματα την εβδομάδα πέραν από το ωρολόγιο πρόγραμμα, με απασχόληση στα υπό διαμόρφωση εργαστήρια, στους Ομίλους, σε αθλητικές δραστηριότητες. Οι συνεδρίες του Καθηγητικού Συλλόγου γινόντουσαν συνήθως τα απογεύματα μετά τη λήξη των απογευματινών δραστηριοτήτων κάθε εβδομάδα.

Τα πρώτα εργαστήρια που στήθηκαν εκτός του κεντρικού κτηρίου ήταν τέσσερα τσίγκινα παραπήγματα που μεταφέρθηκαν από τα Κρατητήρια πολιτικών κρατουμένων στο Μάμμαρι. Η “προσωρινή” στέγασή μας σ’ αυτά κράτησε 20 χρόνια.

Η έναρξη λειτουργίας του κλαδου Ξενοδοχειακών, το 1963, έφερε στη Σχολή μαθητές από όλη την Κύπρο, επειδή ήταν η μόνη Σχολή που πρόσφερε αυτή την εκπαίδευση παγκυπρίως. Οι πιο πολλοί από αυτούς διέμεναν οικότροφοι σε οικογένειες.

Οι πρώτοι απόφοιτοι , το σχολικό έτος 1964-1965, απορροφήθηκαν στην αγορά εργασίας και στελέχωσαν διάφορες υπηρεσίες και Οργανισμούς, πράγμα που βοήθησε στη μελλοντική ανάπτυξη της Σολής.

Η Επαγγελματική Σχολή από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της είχε πάντα ενεργό μέρος σε όλα τα πολιτιστικά και εθνικά δρώμενα της πόλης μας. Για πολλά χρόνια το Θέατρο της Σχολής φιλοξενούσε πολλές εκδηλώσεις άλλων σχολείων, του Δήμου και άλλων φορέων της Λάρνακας».

Τμήμα της πίσω αυλής του Σχολείου (τέλος 1974). Τα εργαστήρια (παραπήγματα του στρατοπέδου Μάμμαρι) εξακολουθούν να λειτουργούν. Στο βάθος αριστερά φαίνεται η οικία Davidian, σήμερα υπεραγορά Metro.

Σεπτέμβριος 1974. Αντίσκηνο που στήθηκε στην αυλή του Σχολείου για τις ανάγκες των προσφύγων

Η Φιλαρμονική της Διανελλείου κατά τη διάρκεια παρέλασης (μπροστά στο Παγκύπριο Λύκειο)

Εργαστήριο Μεταλλοτεχνίας (Εκπαιδευτής: Ανδρέας Μωϋσέως)

Εργαστήριο Ξυλουργικής (Εκπαιδευτής: Γρηγόρης Χαραλάμπους)

Στην κουζίνα του Ξενοδοχειακού τμήματος

Advertisements