You are currently browsing the monthly archive for Ιουλίου 2011.

Χωρίς άλλο σχολιασμό παρουσιάζεται απόσπασμα από το Δελτίον αρ. 4 (Δεκέμβριος 1947) του Παγκύπριου Εμπορικόυ Λυκείου Λάρνακας, δείγμα αντιλήψεων και νοοτροπιών ακραίας επιβολής και καταπίεσης περασμένων εποχών. (Ύστερα από όσα αναφέρονται στην πρώτη επιστολή, εκείνα που ακολουθούν μάλλον έπρεπε να διεκδικήσουν βραβείο «μη υγιούς» χιούμορ).

Τα «θερινά σινεμά» ήταν κάποτε οάσεις καλοκαιρινής δροσιάς συνδυασμένης με ψυχαγωγία. Κι επειδή, εδώ και λίγες μέρες  η Κυβέρνηση (με τον χειρότερο δυνατό τρόπο) φρόντισε να μας περιορίσει τις δυνατότητες λίγης δροσιάς, ας αρκεστούμε θυμίζοντας τι πρόσφεραν πριν από ακριβώς εξήντα χρόνια θερινοί κινηματογράφοι της Λάρνακας, όπως ο «Μαγικός Κήπος’.

[Προσοχή : Ο εικονιζόμενος δεν είναι ένας ακόμη αγανακτισμένος συμπολίτης που προσπαθεί να καταστρέψει το κυπριακό κράτος ή τους θεσμούς του. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή σημερινές καταστάσεις είναι τυχαία και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα].

Η πρόσφατη ―λόγω ασυγχώρητης και εγκληματικής πολιτικής αμέλειας― φονική έκρηξη στο Μαρί και οι συνακόλουθες καταστροφές στον Ηλεκτροπαραγωγικό Σταθμό Βασιλικού επανέφεραν στην επικαιρότητα τον αντίστοιχο Ηλεκτροπαραγωγικό Σταθμό Δεκέλειας, που επιστρέφει ξανά ως κύρια πηγή ηλεκτρικής ενέργειας του τόπου.

Η ηλεκτροδότηση της Κύπρου κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα γινόταν με φροντίδα των τοπικών Δήμων, στους οποίους ανήκαν οι μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού. Η αγγλική Κυβέρνηση μόλις το 1944 άρχισε να μελετά την πιθανότητα ενιαίου ηλεκτροπαραγωγικού δικτύου για ολόκληρο το νησί και τον Οκτώβριο 1952 δημιούργησε την «Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου».

Οι εγκαταστάσεις του Ηλεκτροπαραγωγικού Σταθμού Δεκέλειας ολοκληρώθηκαν λίγο αργότερα και ο Κυβερνήτης Sir Robert Perceval Armitage τις επισκέφθηκε στις 28 Απριλίου 1954. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από αυτή την επίσκεψη.

Ο Ηλεκτροπαραγωγικός Σταθμός Δεκέλειας, το μεγαλύτερο, έως τότε, έργο του είδους του στην Κύπρο, ηλεκτροδοτούσε αρχικά Λευκωσία, Λεμεσό, Αμμόχωστο, Λάρνακα, Κερύνεια και Μόρφου (η Πάφος συνέχιζε να εξασφαλίζει ηλεκτρισμό από τοπική μονάδα!) Η δυναμικότητα του Σταθμού ήταν 28,750 κιλοβατώρες [δηλ. 28.75 MW (μεγαβάτ)] και η παραγωγή του το 1954 έφθασε τις 49,254,500 κιλοβατώρες. Ο αριθμός των συνδεδεμένων καταναλωτών κατά την 31 Δεκ. 1954 ήταν 39,054.

Ο πρώτος Ηλεκτροπαραγωγικός Σταθμός Δεκέλειας σταδιακά απέκτησε δυνατότητα παραγωγής έως 84 MW όμως η συνεχής αύξηση ενεργειακών αναγκών επέβαλε την ανέγερση νέου Σταθμού (δυναμικότητας 360 MW) πλάι στον παλαιό. Οι εγκαταστάσεις του παλαιότερου κατεδαφίστηκαν  κατά τα πρώτα χρόνια του αιωνα μας.

Εξωτερική όψη των παλαιών εγκαταστάσεων

Ο Κυβερνήτης χαιρετά τον άγγλο Γενικό Διευθυντή και Αρχιμηχανικό του Σταθμού. Στο μέσον ο δικηγόρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Γεώργιος Αχίλλης.

Χαιρετισμός του άγγλου Προέδρου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου

Ο Κυβερνήτης επιθεωρεί γεννήτριες 7,000 και 14,000 KW

Στις 4 Νοεμβρίου 1956 εξερράγη βόμβα μπρος στο Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας ενώ περνούσε μηχανοκίνητη περίπολος των αγγλικών «Δυνάμεων Ασφαλείας». Τούτο έδωσε τη δικαιολογία στον Κυβερνήτη Σερ Τζων Χάρτιγκ να διατάξει κλείσιμο του σχολείου ―μια σκληρή απόφαση στρατιωτικού χωρίς άλλες ευαισθησίες, που κράτησε κλειστό για δεκατέσσερις μήνες το ιστορικό σχολείο της πόλης (του οποίου φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυσή του).

Ο διευθυντής του Σχολείου, θεολόγος Χαράλαμπος Πατσίδης, κάτω από αισθήματα θλίψης και έντονης συγκίνησης για το γεγονός, έγραψε τους ακόλουθους στίχους, οι οποίοι δημοσιεύθηκαν λίγο αργότερα. Το ποίημα χωρίς να διεκδικεί «ποιητικές δάφνες» διατηρεί και σήμερα τη ένταση και την αγωνία που επικρατούσε τότε για την τύχη του Σχολείου που τόσα πολλά είχε προσφέρει στην κυπριακή κοινωνία.

Mια από τις σημαντικότερες μορφές του κυπριακού ποδοσφαίρου, της περιόδου από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έως και τον Απελευθερωτικό Αγώνα, ο Γεώργιος (Κόκος) Χειμωνίδης (1918-1998), από την τρυφερή ηλικία των 16 χρόνων συμμετείχε ως τερματοφύλακας στην ομάδα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΑ και δύο χρόνια αργότερα συνέχισε τη λαμπρή αθλητική σταδιοδρομία του στην ομάδα του ως η ψυχή της επιθεσής της. Ο Κόκος Χειμωνίδης με τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του, την παροιμιώδη ευγένεια και αθλητοπρέπειά του, αλλά και το αδιαμφισβήτητο ποδοσφαιρικό ταλέντο του, αγαπήθηκε όσο λίγοι αθλητές της εποχής του.

Μικρό δείγμα αυτής της αγάπης και εκτίμησης εκφράζεται και στο ακόλουθο απόσπασμα, από κείμενο του γνωστού αθλητικογράφου Πάμπου Αβρααμίδη, δημοσιευμένο σε κυπριακό περιοδικό τον Αύγουστο του 1957 :

«Εξαίρω την προσήλωση του μεγάλου άλλοτε κυνηγού μας, του διεθνούς Χειμωνίδη στο ποδόσφαιρο και την απέραντη αγάπη του προς την ομάδα του, που την είχε ανεβάσει κάποτες, στα παλιά καλά του χρόνια, στους εφτά ουρανούς.

Έγκλειστος στα πολιτικά κρατητήρια για κάμποσο καιρό  παρακολουθούσε με σπαραγμό ψυχής την αδυναμία της ΕΠΑ να κρατηθεί ανάμεσα στις μεγάλες ομάδες και, όταν με το καλό απελευθερώθηκε, παρά τα χρόνια του και τα γκρίζα μαλλιά, ξαναφόρεσε την μαυροκίτρινη φανέλλα του και ήρθε αρωγός έστω και την τελευταία στιγμή. Και διεπιστώσαμε με θαυμασμό πως αν από το γερόλυκο Χειμωνίδη έλειπε η παλιά σβελτάδα και το μπρίο που τα είχε σχεδόν πάντα …μονοπώλιο, δεν υστέρησε σε μεγάλη ψυχή, που παρουσιάσθηκε μπροστά στους έκπληκτους θεατές μας σ’ όλη της την μεγαλοπρέπεια.

Ο Χειμωνίδης θα παραμείνει σύμβολο μεγαλοψυχίας και καρτερικότητας ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές μας και η συμπαθητική μορφή του θα πρέπει να αποτελέσει το στόλισμα μιας ένδοξης σελίδας της Κυπριακής Ποδοσφαιρικής ιστορίας».

Ιουλίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Σεπτ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031