You are currently browsing the category archive for the ‘Εκπαίδευση’ category.

Το εγκαταλειμμένο, εδώ και δύο χρόνια, συγκρότημα κτηρίων της «Διανελλείου Τεχνικής Σχολής Λάρνακος», μιας σχολής που ―για περισσότερο από μισό αιώνα― πρόσφερε πολλά στην κυπριακή εκπαίδευση, αποτελεί υποδειγματική έκφραση δημόσιας αναλγησίας για κάθε «ιερό και όσιο». Όλη η αθλιότητα σε έξι εικόνες :

1. Πρόσοψη του κτηρίου, με την προτομή του ευεργέτη της Σχολής, Δημητρίου Διανέλλου και «αναπεπταμένες» τρεις σημαίες.

2. Μέσα στη σπουδή μεταστέγασης της Σχολής οι τρεις σημαίες εγκαταλείφθηκαν, μαζί με όλα τα άλλα άχρηστα (ή περιστασιακής χρήσης) αντικείμενα : η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διατηρεί ακόμη κάποια από τη φρεσκάδα της (αφού, συγκριτικά, είμαστε στην Ε.Ε. πολύ λιγότερα χρόνια)· η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, εμφανώς ταλαιπωρημένη και ακάθαρτη, δείχνει κυριολεκτικά «συντετριμμένη» (ίσως κάτω από το βάρος κρατικών περιπετειών εξήντα χρόνων)· τέλος η Ελληνική σημαία, ξεσκισμένη και κατηφής, όπως ―ίσως― και στις ψυχές μας.

3. Ο Δημήτριος Διανέλλος, καθώς στοχάζεται τη μοίρα του δωρητή σε έναν αχάριστο κόσμο. (Ίσως και την τύχη που επιφυλάσσεται στην προτομή του όταν κάποια στιγμή θα φθάσει στον χώρο η πρώτη αποφασιστική μπουλτόζα).

4. Μαγική εικόνα (όχι της Αλυκής) : τμήμα της πίσω αυλής της Σχολής, αποικία γλάρων σήμερα, ύστερα από τις πρόσφατες βροχές.

5. Μια ακόμη ειδυλλιακή εικόνα της πίσω πλευράς. Προσοχή : Το κτήριο βρίσκεται στο επάνω μισό της φωτογραφίας. Το υπόλοιπο αποτελεί αντανάκλασή του στα λιμνάζοντα νερά.

6. Προσπάθεια απεικόνισης τμήματος της αυλής ως αφηρημένο σχέδιο.

Advertisements

Χωρίς άλλο σχολιασμό παρουσιάζεται απόσπασμα από το Δελτίον αρ. 4 (Δεκέμβριος 1947) του Παγκύπριου Εμπορικόυ Λυκείου Λάρνακας, δείγμα αντιλήψεων και νοοτροπιών ακραίας επιβολής και καταπίεσης περασμένων εποχών. (Ύστερα από όσα αναφέρονται στην πρώτη επιστολή, εκείνα που ακολουθούν μάλλον έπρεπε να διεκδικήσουν βραβείο «μη υγιούς» χιούμορ).

Στις 4 Νοεμβρίου 1956 εξερράγη βόμβα μπρος στο Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας ενώ περνούσε μηχανοκίνητη περίπολος των αγγλικών «Δυνάμεων Ασφαλείας». Τούτο έδωσε τη δικαιολογία στον Κυβερνήτη Σερ Τζων Χάρτιγκ να διατάξει κλείσιμο του σχολείου ―μια σκληρή απόφαση στρατιωτικού χωρίς άλλες ευαισθησίες, που κράτησε κλειστό για δεκατέσσερις μήνες το ιστορικό σχολείο της πόλης (του οποίου φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυσή του).

Ο διευθυντής του Σχολείου, θεολόγος Χαράλαμπος Πατσίδης, κάτω από αισθήματα θλίψης και έντονης συγκίνησης για το γεγονός, έγραψε τους ακόλουθους στίχους, οι οποίοι δημοσιεύθηκαν λίγο αργότερα. Το ποίημα χωρίς να διεκδικεί «ποιητικές δάφνες» διατηρεί και σήμερα τη ένταση και την αγωνία που επικρατούσε τότε για την τύχη του Σχολείου που τόσα πολλά είχε προσφέρει στην κυπριακή κοινωνία.

«Άμμες δε γ’ εσόμεθα…»

«Η Ελευθερία με εξαιρετικήν ευχαρίστησιν δημοσιεύει την εικόνα της Ποδοσφαιρικής Ομάδος Αστικής Σκάλας. Οι μικροί ποδοσφαιρισταί της μικροτέρας ομάδος Κύπρου επιδεικνύουν ζηλευτά προσόντα εις άμυναν και επίθεσιν, πάσας, συνδυασμούς και κόρνερ και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιδοθέντες εξ απαλών ονύχων εις το ποδόσφαιρον θα καταστούν εντός 3-4 ετών σεβαστοί εις τους φίλους και εχθρούς των. Αποφοιτώντας όλοι της Αστικής κατά την λήξιν του τρέχοντος σχολικού έτους θα εγγραφούν όλοι εις το Παγκύπριον Εμπορικόν Λύκειον Λάρνακος του οποίου τα ‘χρώματα’ αναμφιβόλως θα τιμήσουν εις ποδοσφαιρικάς και παγκυπρίους συναντήσεις. Είναι αξιέπαινος ο διευθυντής της Αστικής κ. Κοσμάς Λυσιώτης δια το ενδιαφέρον του υπέρ της διαδόσεως του ποδοσφαίρου, και είναι άξιος θερμών συγχαρητηρίων ο διδάσκαλος της αυτής σχολής κ. Μ. Μίτας δια τον ζήλον τον οποίον επιδεικνύει υπέρ της σωματικής αναπτύξεως των μικρών ποδοσφαιριστών. Και είναι άξιοι πάσης ενισχύσεως οι ‘μικρούληδες’ οι οποίοι με την αθλητικήν παράστασίν των μας ενισχύουν εις την σκέψιν του ‘θαρσείν χρη τάχ’ αύριον έσετ’ άμεινον’ [χρειάζεται θάρρος, αύριο ίσως όλα θα είναι καλύτερα]».

[Από αριστερά : Ρένος Ο. Ευρυβιάδης, Κόκος Α. Τζιρκώτης, Ανδρέας Ο. Ευρυβιάδης, Π. Καραγεωργιάδης, Κόκος Ν. Κυριαζής, Θεμιστ. Στυλιανού, Κλ. Δημητρίου, Φρίξος, Παύλος Παυλίδης, Λοΐζος Κληρίδης, Νίνος Περώ και Μενέλαος Βενεδίκτου].

[Εφημερίδα Ελευθερία, 5 Ιανουαρίου 1929]

 

Μαθητές και καθηγητικό προσωπικό της Αμερικανικής Ακαδημίας, Λάρνακας,

φωτογραφημένοι το 1948 στις κερκίδες του παλαιού Γ.Σ.Ζ. (κατά την ετήσια ομαδική φωτογράφιση, όπως συνηθιζόταν τότε).

[Η φωτογραφία εντοπίστηκε (παραπεταμένη) σε παλαιοπωλείο της Λεμεσού!]

Μία ακόμη φωτογραφία από την παλαιότερη Λάρνακα (της δεκαετίας του 1930) όταν η πόλη ήταν ακόμη εμφανώς πιο “ευρύχωρη”.

Απαθανατίζει ποδοσφαιρική συνάντηση, πιθανόν μεταξύ των ομάδων του Παγκυπρίου Εμπορικού Λυκείου και της Αμερικανικής Ακαδημίας, στο γήπεδο της Ακαδημίας ―πριν αυτό συρρικνωθεί από την ανέγερση νέων κτηρίων της Σχολής.

Από το κέντρο της φωτογραφίας και προς τα δεξιά διακρίνονται τα χαρακτηριστικά “διπατα” σπίτια της εποχής (επί της ―σημερινής― οδού Μάρκου Δράκου) ―σχεδόν όλα κατεδαφισμένα σήμερα.

Στο βάθος αριστερά, μετά τον ανοικτό χώρο και πίσω από συστάδα δέντρων (της σημερινής οδού Νικοδήμου Μυλωνά) μόλις διακρίνεται το Δημοτικό Σχολείο Σωτήρος.

[Στο χώρο όπου είχε λειτουργήσει το Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας (παλαιότερα “Οικία Cobham”) κτίστηκε με οικονομική στήριξη κληροδοτήματος του Δημητρίου Γ. Διανέλλου (φωτ.), το “Διανέλλειο Ορφανοτροφείο”. Πλάι σ’ αυτό, από το 1962, λειτούργησε και η ομώνυμη Επαγγελματική Σχολή (αργότερα “Διανέλλειος Τεχνική Σχολή Λάρνακας”, καθώς και το “Διανέλλειο Γυμνάσιο Λάρνακας”).

Το Ορφανοτροφείο έκλεισε κάποτε (αφήνοντας πίσω τα εγκαταλειμμένα κτήριά του), αργότερα η Τεχνική Σχολή μεταφέρθηκε αλλού, ενώ το Γυμνάσιο μετρά την τελευταία περίοδο της ζωής του. Όπου νά ’ναι το όνομα “Διανέλλειος” περνά στη λήθη.

Σε πρόσφατη εκδήλωση του “Διανελλείου Γυμνασίου” για τα τριάντα χρόνια της δικής του προσφοράς, διαβάστηκε και το ακόλουθο κείμενο αναμνήσεων του εκπαιδευτικού Εύρου Σταυρίδη, διευθυντή της “Διανελλείου Τεχνικής Σχολής” κατά την περίοδο 1990-2000. (Για την προϊστορία του χώρου, βλ. ανάρτηση αρ. 48)]. ―Φωτογραφικό υλικό: Λούης Περεντός.


Εύρος Σταυρίδης, “Η έναρξη λειτουργίας της Επαγγελματικής Σχολής Λάρνακος”

«Στα μέσα Αυγούστου του 1962 πήρα από το Γραφείο Παιδείας της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης διορισμό στη θέση εκπαιδευτή Ηλεκτρολογίας στην Επαγγελματική Σχολή Λάρνακος. Την  ίδια μέρα επισκέφθηκα το χώρο της Σχολής, όπου δεν βρήκα κανένα. Ζήτησα πληροφορίες από τη διεύθυνση του Ορφανοτροφείου, που λειτουργούσε στο ίδιο κτήριο, και με πληροφόρησαν ότι στην ανατολική πτέρυγα και στον πρώτο όροφο θα στεγαζόταν η Επαγγελματική Σχολή.

Τηλεφωνικά πήρα οδηγίες για την πρώτη συνάντηση του προσωπικού με το Διευθυντή στο χώρο της Σχολής. Πήγα πρώτος, ήμουν άλλωστε και ο μόνος από τη Λάρνακα. Στο γραφείο που στεγάζεται σήμερα η Γραμματεία του Διανελλείου Γυμνασίου υπήρχε ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες. Σε λίγο έφθασαν και οι υπόλοιπο συνάδελφοι και ο διευθυντής κ. Ανδρέας Τσιάλης. Συνολικά είμαστε 8-10 άτομα, όλοι πρωτοδιόριστοι και νεαροί.

Ο διευθυντής μάς ενημέρωσε για τον τύπο της σχολής (ήταν η πρώτη τετρατάξια Επαγγελματική ―ενώ στη Λευκωσία και Λεμεσό λειτουργούσαν εξατάξιες Τεχνικές). Μας ενημέρωσε για τα αναλυτικά προγράμματα, τους κλάδους και τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης των στόχων και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζαμε άμεσα.

Το μόνο που υπήρχε στη Σχολή ήταν θρανία και καρέκλες, ούτε εργαστήρια ούτε άλλος εξοπλισμός, που έπρεπε να αποκτηθεί.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα ήταν η εξεύρεση μαθητών. Είχε προηγηθεί κάποια ενημέρωση στα Δημοτικά της Λάρνακας και χωριών της επαρχίας, με μηδενικά αποτελέσματα. Ήταν άλλωστε φυσικό, ένας νέος τύπος εκπαίδευσης να αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη. Ο διευθυντής μάς ανέθεσε να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για την εξεύρεση μαθητών.

Επισκεφθήκαμε τα Δημοτικά, πήραμε καταλόγους και διευθύνσεις, ψάξαμε τα παιδιά που δεν θα συνέχιζαν στην Μέση Εκπαίδευση, βρήκαμε αυτούς που διέκοψαν τη φοίτησή τους στα δύο Λύκεια της πόλης, τους ενημερώσαμε και κατορθώσαμε να γράψουμε συνολικά 95 παιδιά, μαθητές και μαθήτριες, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών του Ορφανοτροφείου που θα φοιτούσαν δωρεάν σύμφωνα με τη Διαθήκη του αείμνηστου Διανέλλου. (Για τους υπόλοιπους μαθητές τα δίδακτρα ήταν συνολικά £11 ετησίως: £2 για εγγραφή και τρεις δόσεις των £3, που ήταν ασφαλώς και το χαμηλότερο ποσό από όλα τα άλλα Σχολεία.

Το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είχαμε τεχνικά βιβλία, εργαστήρια, εξοπλισμό. Στους μαθητές δίναμε χειρόγραφες πολυγραφημένες σημειώσεις (φωτοτυπίες δεν υπήρχαν).

Ο ζήλος με τον οποίο εργάστηκαν όλοι ήταν αξιοθαύμαστος. Με την καθοδήγηση του διευθυντή μας Ανδρέα Τσιάλη, ενός ανθρώπου με οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες, και με τη συμμετοχή και τον ενθουσιασμό όλων των συναδέλφων, κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες.

Όλοι, εκπαιδευτές και μαθητές, είχαμε ένα πρόγραμμα με τέσσερα απογεύματα την εβδομάδα πέραν από το ωρολόγιο πρόγραμμα, με απασχόληση στα υπό διαμόρφωση εργαστήρια, στους Ομίλους, σε αθλητικές δραστηριότητες. Οι συνεδρίες του Καθηγητικού Συλλόγου γινόντουσαν συνήθως τα απογεύματα μετά τη λήξη των απογευματινών δραστηριοτήτων κάθε εβδομάδα.

Τα πρώτα εργαστήρια που στήθηκαν εκτός του κεντρικού κτηρίου ήταν τέσσερα τσίγκινα παραπήγματα που μεταφέρθηκαν από τα Κρατητήρια πολιτικών κρατουμένων στο Μάμμαρι. Η “προσωρινή” στέγασή μας σ’ αυτά κράτησε 20 χρόνια.

Η έναρξη λειτουργίας του κλαδου Ξενοδοχειακών, το 1963, έφερε στη Σχολή μαθητές από όλη την Κύπρο, επειδή ήταν η μόνη Σχολή που πρόσφερε αυτή την εκπαίδευση παγκυπρίως. Οι πιο πολλοί από αυτούς διέμεναν οικότροφοι σε οικογένειες.

Οι πρώτοι απόφοιτοι , το σχολικό έτος 1964-1965, απορροφήθηκαν στην αγορά εργασίας και στελέχωσαν διάφορες υπηρεσίες και Οργανισμούς, πράγμα που βοήθησε στη μελλοντική ανάπτυξη της Σολής.

Η Επαγγελματική Σχολή από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της είχε πάντα ενεργό μέρος σε όλα τα πολιτιστικά και εθνικά δρώμενα της πόλης μας. Για πολλά χρόνια το Θέατρο της Σχολής φιλοξενούσε πολλές εκδηλώσεις άλλων σχολείων, του Δήμου και άλλων φορέων της Λάρνακας».

Τμήμα της πίσω αυλής του Σχολείου (τέλος 1974). Τα εργαστήρια (παραπήγματα του στρατοπέδου Μάμμαρι) εξακολουθούν να λειτουργούν. Στο βάθος αριστερά φαίνεται η οικία Davidian, σήμερα υπεραγορά Metro.

Σεπτέμβριος 1974. Αντίσκηνο που στήθηκε στην αυλή του Σχολείου για τις ανάγκες των προσφύγων

Η Φιλαρμονική της Διανελλείου κατά τη διάρκεια παρέλασης (μπροστά στο Παγκύπριο Λύκειο)

Εργαστήριο Μεταλλοτεχνίας (Εκπαιδευτής: Ανδρέας Μωϋσέως)

Εργαστήριο Ξυλουργικής (Εκπαιδευτής: Γρηγόρης Χαραλάμπους)

Στην κουζίνα του Ξενοδοχειακού τμήματος

Στις 25 Μαρτίου 1931, επτά μήνες πριν από την εξέγερση των Οκτωβριανών ―την οποία θα ακολουθούσε σκληρή πολιτική καταπίεση και απαγόρευση κάθε εθνικής εκδήλωσης― το Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας διοργανώνει εορτασμό (“μουσικοφιλολογική εσπερίδα”) με πλούσιο πρόγραμμα, στο οποίο περιλαμβάνονται και δύο θεατρικά έργα:

Το ιστορικό δράμα “Αλέξανδρος Υψηλάντης”, το οποίο ερμηνεύουν οι Τάκης Χριστοφόρου, Μήτρος Γραμμενόπουλος, Τάκης Γεωργιάδης, Νίκη Αδάμου (Τζέτζα), Σταύρος Παμπαλλής, Νέστωρ Ιακωβίδης, Αιμίλιος Φράνσις, Αυγή Κωνσταντινίδου και Σταύρος Πεγλιτζής.

Την μονόπρακτη κωμωδία “Ο Βασιλεύς της Ρέγκας” του Γεωργίου Β. Τσοκοπούλου, την οποία ερμηνεύουν οι Ελένη Μιχαηλίδου, Σταύρος Πεγλιτζής, Ζιανέτ Φράνσις, Τάκης Γεωργιάδης, Μήτρος Γραμμενόπουλος, Νίκη Αδάμου (Τζέτζα) και Σπύρος Αδάμου. (Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο αυτό, το οποίο ο συγγραφέας χαρακτηρίζει ως “μονόπρακτον κωμικόν παιγνίδι” εξακολουθεί να ερμηνεύεται έως τις μέρες μας, κυρίως σε σχολικές εκδηλώσεις).

Στην εκδήλωση του Λυκείου συμμετείχαν επίσης και οι: Λευκή Ζήνωνος, Μαρούλα Βαλδασερίδου, Κ. Κατσάμης, Ν. Χριστοφίδης, Π. Χαραλάμπους, Λ. Στυλιανίδης, Α. Καλογήρου, Χριστάκης Τσολακίδης, Όλγα Συμεωνίδου, Μαρία Αγγελή, Γλαύκος Τομπόλης, Ελενίτσα Ιωαννίδου, Μιχαήλ Χειμωνίδης, Εύδωρος Κάρμιος, Νίκος Χαραλάμπους, Ξενούλα Μιχαηλίδου (Edgar), Σώζος Τομπόλης, και Σταύρος Παπαγαθαγγέλου.

Κατή την τελετή λήξης των μαθημάτων της σχολικής χρονιάς 1926-1927 στο Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας, το πρόγραμμα περιελάμβανε και «προφορική» συζήτηση μεταξύ ομάδων μαθητριών και μαθητών με ένα, προφανώς, καυτό θέμα της εποχής: αν η γυναικεία ανώτερη εκπαίδευση ωφελεί ή όχι!

Λόγω της σοβαρότητας του θέματος την κριτική επιτροπή αποτελούσαν ο Μητροπολίτης Κιτίου,ο  Έλληνας Πρόξενος, ο Βουλευτής Λάρνακας, ο Δήμαρχος και ο Έλληνας Δικαστής, δηλ. οι ανώτατες αρχές της πόλης. Δυστυχώς σήμερα δεν γνωρίζουμε την τελική κρίση της επιτροπής. [Το φυλλάδιο δημοσιεύεται κατά παραχώρηση Λούη Περεντού].

Ακολουθούν οι δύο πρώτες διαφημίσεις (Αύγουστος 1924) για την έναρξη λειτουργίας του ολοκληρωμένου κτηρίου του Αποστολίδειου, και μία «νεότερη» φωτογραφία από τη ζωή στο οικοτροφείο:

«Από την ζωήν των οικοτρόφων μας. Ώρα δείπνου». (1950)

[Για το Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο και το Αποστολίδειο Οικοτροφείο βλ. και αναρτήσεις αρ. 42, 61, 86, 100, 128]

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031